ทุ่นระเบิดในประเทศไทยและบทบาทขององค์กรระดับชาติและระหว่างประเทศ ช่วงปี 2540-2568

บทคัดย่อ

บทความนี้เป็นการศึกษาความพยายามของประเทศไทยในการแก้ไขปัญหาการเก็บและทำลายทุ่นระเบิดระหว่างปี พ.ศ. 2540-2568 ภายใต้กรอบสนธิสัญญาห้ามใช้ทุ่นระเบิดและกฎหมายมนุษยธรรมระหว่างประเทศ (IHL) แม้ว่าประเทศไทยจะได้ให้สัตยาบันอนุสัญญาออตตาวาในปี พ.ศ. 2541 และจัดตั้งคณะกรรมการปฏิบัติการทำลายทุ่นระเบิดแห่งชาติ (NMAC) และศูนย์ปฏิบัติการทำทุ่นระเบิดแห่งประเทศไทย (TMAC) เพื่อประสานงานการกำจัดทุ่นระเบิด แต่ยังคงมีความท้าทายเกี่ยวกับเรื่องนี้ การศึกษานี้ใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ มีการวิเคราะห์เอกสารและการสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ เพื่อตรวจสอบบทบาทของสถาบันระดับชาติ องค์กรระหว่างประเทศ และภาคประชาสังคมในการกำจัดทุ่นระเบิด การให้ข้อมูลความเสี่ยง และการช่วยเหลือผู้ประสบภัย ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่าประเทศไทยมีความก้าวหน้าอย่างมากในการลดและทำลายทุ่นระเบิดและลดการบาดเจ็บล้มตายจากทุ่นระเบิด โดยดำเนินการผ่านความร่วมมือกับหน่วยงานระหว่างประเทศ เช่น ICRC, Handicap International และ Norwegian People’s Aid อย่างไรก็ตาม ยังคงมีช่องว่างอยู่เนื่องจากการไม่มีกฎหมายภายในประเทศที่ครอบคลุม งบประมาณที่ไม่สอดคล้องกัน และความตระหนักรู้ที่จำกัดในพื้นที่ชายแดนห่างไกล ผลการศึกษาสรุปว่า ความสำเร็จของประเทศไทยในการบรรลุสถานะปลอดทุ่นระเบิดขึ้นอยู่กับการแปลงพันธกรณีระหว่างประเทศให้เป็นนโยบายระดับชาติที่บังคับใช้ได้ การเสริมสร้างการประสานงานระหว่างหน่วยงาน และการส่งเสริมความร่วมมือข้ามพรมแดน การผนวกการปฏิบัติการทุ่นระเบิดไว้ในวาระความมั่นคงของมนุษย์ที่กว้างขึ้น จะช่วยให้ประเทศไทยสามารถส่งเสริมการปฏิบัติตามกฎหมายมนุษยธรรมระหว่างประเทศ และรับประกันการคุ้มครองที่ยั่งยืนสำหรับชุมชนชายแดน