การวิเคราะห์องค์ประกอบภาวะผู้นำด้านดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา สามจังหวัดชายแดนภาคใต้

พิมพ์ปวีณ์  สุวรรณโณ; ซูฮัยรี   บืองาฉา; สมศักดิ์  ลิลา

ผู้แต่ง

พิมพ์ปวีณ์ สุวรรณโณ คณะครุศาสตร์ สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา
ซูฮัยรี บืองาฉา คณะครุศาสตร์ สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา
สมศักดิ์ ลิลา คณะศึกษาศาสตร์และศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยหาดใหญ่

คำสำคัญ:

ภาวะผู้นำ, ดิจิทัล, การวิเคราะห์องค์ประกอบ, จังหวัดชายแดนใต้

บทคัดย่อ

การวิจัยเชิงสำรวจครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์องค์ประกอบภาวะผู้นำด้านดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา สามจังหวัดชายแดนใต้ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ คือ ผู้บริหารสถานศึกษาและครูในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสามจังหวัดชายแดนใต้ จำนวน 360 คน ได้มาโดยวิธีสุ่มแบบแบ่งชั้น เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบสอบถามองค์ประกอบภาวะผู้นำด้านดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ มีลักษณะแบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ แบบสอบถามมีค่าดัชนีความสอดคล้องระหว่างข้อคำถามกับวัตถุประสงค์ อยู่ระหว่าง 0.67-1.00 และค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.974 โดยใช้สูตรสัมประสิทธิ์แอลฟาครอนบาค สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจ โดยหาค่าดัชนี Kaiser-Meyer-Olkin Measure of Sampling Adequacy: KMO) วิเคราะห์องค์ประกอบหลัก (Principal Component Analysis) หมุนแกนแบบมุมฉาก (Orthogonal Rotation) ด้วยวิธีแวริแมกซ์ (Varimax Rotation) ผลการวิจัยพบว่า องค์ประกอบของภาวะผู้นำด้านดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา สามจังหวัดชายแดนภาคใต้ ประกอบด้วย 2 องค์ประกอบ ได้แก่ วิสัยทัศน์ดิจิทัล และวัฒนธรรมองค์กรดิจิทัล มีค่าร้อยละความแปรปรวนสะสม (Accumulative Percentage of Variance) เท่ากับ 68.79 โดยตัวแปรที่มีน้ำหนักองค์ประกอบสูงสุดด้านวิสัยทัศน์ คือ สนับสนุนการใช้เทคโนโลยีเพื่อตอบสนองความต้องการของผู้เรียน และด้านวัฒนธรรมองค์กรดิจิทัลคือ สนับสนุนการใช้เทคโนโลยีเพื่อการวิจัยเป็นฐานในแผนการพัฒนาสถานศึกษา ดังนั้น สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสามารถนำไปใช้เพื่อคัดเลือกผู้บริหาร ใช้เพื่อออกแบบโปรแกรมพัฒนา หรือใช้ในการกำหนดนโยบาย

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร. (2560). แผนพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. กรุงเทพฯ: กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร.

กระทรวงศึกษาธิการ (2564). แผนปฏิบัติการดิจิทัลเพื่อการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ (พ.ศ.2563-2565). กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.

กฤษดา ผ่องพิทยา อัจฉรา ผ่องพิทยา และ จุฬาพรรณภรณ์ ธนะแพทย์. (2567). องค์ประกอบภาวะผู้นําดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานในกรุงเทพมหานคร. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 7(4), 411-424.

กัญญารัตน์ สุขแสน และประทุมทอง ไตรรัตน์. (2563). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำด้านดิจิทัลของผู้บริหารโรงเรียนในเครือมูลนิธิคณะเซนต์คาเบรียลแห่งประเทศไทย. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 6(7), 129-146.

กัลยา วานิชย์บัญชา. (2564). การวิเคราะห์สถิติขั้นสูงด้วย SPSS for Windows. (พิมพ์ครั้งที่ 15). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

จิณณวัตร ปะโคทัง. (2565). ภาวะผู้นำยุคดิจิทัลสำหรับผู้บริหารสถานศึกษามืออาชีพ. สกลนคร: สมศักดิ์การพิมพ์.

จิตรกร จันทร์สุข และจีรนันท์ วัชรกุล. (2564). การศึกษาองค์ประกอบภาวะผู้นำดิจิทัลสำหรับผู้บริหารโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานาเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุดมธานี เขต 3. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ, 15(2), 36-48.

จีรวรรณ เพ็งคง และสันติ อุนจะนํา. (2568). ภาวะผู้นําดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อทักษะครูในศตวรรษที่ 21 กลุ่มสหวิทยาเขต 1 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานครศรีธรรมราช. วารสารวิชาการรัตนบุศย์, 7(2), 140-152.

จุฬาลักษณ์ โสระพันธ์. (2564). บทบาทของผู้บริหารการศึกษายุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: ศูนย์พัฒนาและประยุกต์วิชาการศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

ชญานิศ โฆษิตพิมานเวช, และเอกราชโฆษิตพิมานเวช.(2566). สถานศึกษาเอกชนยุคดิจิทัล.วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 6(5), 578-597.

ชุติรัตน์ กาญจนธนชัย (2562). ตัวบ่งชี้ภาวะผู้นำดิจิตอลของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารบัณฑิตศาส์น มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 18(2), 102-111.

ทินกร บัวชู. (2563). ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา. วารสารครุศาสตร์สาร. คณะครุศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา, 13 (2), 285-294.

ทินกร เผ่ากันทะ และกัลยารัตน์ เมธีวีรวงศ์. (2565). แนวทางการบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย. 4(2), 37-45

นาวิน แกละสมุทร และกนกรัตน์ จิรสัจจานุกูล. (2568). ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาที่เผชิญกับความท้าทายการเปลี่ยนแปลงสู่ยุคดิจิทัล. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, 12(2), 495-508.

บุญสงค์ ประเสริฐกุล วิพัฒน์ หมั่นการ เพ็ญศรี ฉิรินัง และอุดมวิทย์ ไชยสกุลเกียรติ. (2567). การเปลี่ยนแปลงสู่การเป็นดิจิทัลและผลกระทบต่อการบริหารจัดการองค์กรภาครัฐของประเทศไทย. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 7(1), 239-256.

ปานศิริ ธรรมศิรินิเวศ และคณะ. (2566). การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันภาวะผู้นำด้านดิจิทัลด้านการสร้างวัฒนธรรมดิจิทัลของบุคลากรสถานศึกษาเอกชน เพื่อส่งเสริมองค์กรอัจฉริยะของสถานศึกษาอุดมศึกษาเอกชน. วารสารวิทยาลัยบัณฑิตเอเชีย, 13(4), 155-168.

ภคพร เลิกนอก. (2563). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัลสำหรับผู้บริหารหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่ การศึกประถมศึกษาขอนแก่น เขต 4. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, 7(2), 150-166.

มัญชุภร ทิพย์โภชน์ และสรรฤดี ดีปู่. (2567). ความสัมพันธ์ระหว่างวัฒนธรรมดิจิทัลกับการบริหารความเสี่ยงด้านความปลอดภัยในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานาเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาบุรีรัมย์ เขต 3. Journal of Inclusive and Innovative Education, 8(2), 110-124.

ยงยุทธ นุฤทธิ์มนตรี กษม ชนะวงศ์ และกุหลาบ ปุริสาร. (2565). ภาวะผู้นำด้านดิจิทัลของผู้บริหารในองค์กร. วารสารวิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย. 14(4), 186-206.

ยุทธ ไกยวรรณ์. (2567). การวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้าง. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

เลอศักดิ์ ตามา และสุมาลี ศรีพุทธรินทร์. (2564). ภาวะผู้นำยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อการดำเนินงานระบบประกันคุณภาพการศึกษาของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 22. วารสารรัชต์ภาคย์, 15(38), 224-240.

วันเฉลิม บุญเกษม ไพฑูรย์ แวววงศ์ และศศิรดา แพงไทย. (2567). การวิเคราะห์องค์ประกอบภาวะผู้นำด้านดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุดรธานี. วารสารเสฏฐวิทย์ปริทัศน์, 4(1). 295-307.

วิทวัส นิดสูงเนิน สมบูรณ์ บูรศิริรักษ์ และมารุจ พัฒผล. (2565). การพัฒนาโมเดลสมการโครงสร่งของปัจจัยที่ส่งผลต่อภาวะผู้นำเทคโนโลยีของผู้บริหารสถานศึกษา ในยุคดิจิทัล โรงเรียนมัธยมศึกษาในกลุ่มจังหวัดภาคใต้ฝั่งอ่าวไทย สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 5(4), 1638-1657.

วุฒิชัย เนียมเทศ และภัทราภรณ์ บุญชู. (2565). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำด้านดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษากับประสิทธิผลของโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปัตตานี เขต 1 ในช่วงภาวะวิกฤติ COVID-19. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 9(9), 259-269.

สำนักงานเลขาธิการคณะรัฐมนตรี. (2566). นโยบายการบริหารและการพัฒนาจังหวัดชายแดนภาคใต้ พ.ศ. 2565 – 2567 แผนปฏิบัติการด้านการบริหารและการพัฒนาจังหวัดชายแดนภาคใต้ (พ.ศ. 2566 - 2570). [ออนไลน์]. ค้นเมื่อวันที่ 29/5/2568. จากhttps://dl.parliament.go.th/handle/20.500.13072/616496

สถิรพร เชาวน์ชัย. (2566). การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันภาวะผู้นำด้านดิจิทัลชองผู้บริหารสถานศึกษา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาในเขตภาคเหนือตอนล่าง. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 25(4), 317-325.

สุกัญญา แช่มช้อย. (2561). ภาวะผู้นำทางเทคโนโลยี: การนำเทคโนโลยีสู่ห้องเรียนและโรงเรียนในศตวรรษที่ 21. วารสารศึกษาศาสตร มหาวิทยาลัยนเรศวร, 16(4), 216-224.

สุกัญญา เหมะธุลิน, เพลินพิศ ธรรมรัตน์, วิจิตรา วงศ์อนุสิทธิ์. (2568). ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหาร ที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารโรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชนในจังหวัดสกลนคร.วารสารการบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 13(52), 20-31.

สุธิดาพร แย้มศิลป์ และสาโรจน์ เผ่าวงศากุล. (2568). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษากับทักษะการบริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากาญจนบุรีเขต 1. วารสารวิชาการบัณฑิตศึกษา, 3(3), 13-25.

สุภวัช เชาวน์เกษม. (2563). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษากับประสิทธิผลโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 1. วารสารการบริหารและนวัตกรรมการศึกษา, 3(3), 92-96.

เสกสิทธิ์ สนสมบัติ. (2566). ภาวะผู้นำเชิงเทคโนโลยีของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อบทบาทครูยุคดิจิทัลในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครปฐม เขต 1. วารสารการบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 11(43), 54-63.

เสริมศักดิ์ วิศาลาภรณ์ และคณะ. (2552). รายงานการวิจัย เรื่อง สภาพการจัดการศึกษาในจังหงัดชายแดนใต้.กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.

อภินันท์ จันตะนี และประพันธ์ แสงทองดี. (2565). วัฒนธรรมองค์กรในยุคดิจิทัล. วารสาร มจร ภาษาและวัฒนธรรม, 2(1), 51-62.

อุษา บานเย็น. (2560). การใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อลดความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาของเยาวชนใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้. [ออนไลน์]. ค้นเมื่อวันที่ 29/5/2568. จาก http://awc.ac.th/storage/research/15.pdf

Cronbach, L. J., & Meehl, P. E. (1955). Construct Validity in Psychological Tests. Psychological Bulletin, 52, 281-302. http://dx.doi.org/10.1037/h0040957

Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., & Anderson, R. E. (2010). Multivariate Data Analysis.7th ed. New Jursey: Pearson Education, Inc.

Kim, J.O., & Mueller, C.W. (1978). Factor Analysis: Statistical Methods and Practical Isses. Beverley Hills: Sage Publication.

Kaiser, H. F. (1960). The application of electronic computers to factor analysis. Educational and Psychological Measurement.

NETS - A. (2009). National education technology standards and performance Indicator for administrators. Retrieved from http://www.iste.org/404?aspxerrorpath=/docs/pdfs/