แนวทางการจัดการเครือข่ายเพื่อยกระดับขีดความสามารถในการแข่งขันของวิสาหกิจชุมชน ผู้ปลูกส้มโอขาวแตงกวาในจังหวัดชัยนาทภายใต้ยุคเศรษฐกิจดิจิทัล
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มุ่งเสนอแนวทางการจัดการเครือข่ายเพื่อยกระดับขีดความสามารถในการแข่งขันของวิสาหกิจชุมชนผู้ปลูกส้มโอขาวแตงกวาในจังหวัดชัยนาทภายใต้ยุคเศรษฐกิจดิจิทัล โดยเป็นการขยายผลการวิจัยเรื่องการจัดการเครือข่ายวิสาหกิจชุมชนผู้ปลูกส้มโอขาวแตงกวาในจังหวัดชัยนาท การวิจัยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวทางจัดการเครือข่ายวิสาหกิจชุมชนผู้ปลูกส้มโอขาวแตงกวาในจังหวัดชัยนาท ระเบียบวิธีวิจัยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) เครื่องมือในการวิจัยประกอบด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึก (in-depth interview) ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ (key informant) จำนวน 36 คน การสังเกตการณ์อย่างไม่มีส่วนร่วม (Non-participant Observation) การสังเกตการณ์อย่างมีส่วนร่วม (Participant Observation) และการจัดเวทีแลกเปลี่ยนเรียนรู้ร่วมกันระหว่างสมาชิกเครือข่าย เกษตรกร ผู้นำชุมชน และผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง จากการศึกษาที่ผ่านมา พบว่า แนวทางการจัดการเครือข่ายวิสาหกิจชุมชนผู้ปลูกส้มโอขาวแตงกวาในจังหวัดชัยนาท มีดังต่อไปนี้ 1. การกำหนดวัตถุประสงค์ร่วมกัน 2. การจัดโครงสร้างองค์การ 3. การจัดการข้อมูลข่าวสารและการติดต่อ 4. การมีส่วนร่วมของสมาชิก 5. การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ 6. การพัฒนาผลผลิต 7. การขยายช่องทางการตลาด 8. การใช้แรงงานคนและเทคโนโลยีในการจัดการ 9. การบูรณาการความร่วมมือ และ 10. การขยายสมาชิกเครือข่าย
จากผลการวิจัยข้างต้น จึงนำมาสู่การเสนอแนวทางการจัดการเครือข่ายเพื่อยกระดับขีดความสามารถในการแข่งขันของวิสาหกิจชุมชนผู้ปลูกส้มโอขาวแตงกวาภายใต้ยุคเศรษฐกิจดิจิทัล ดังนี้ 1. การพัฒนาด้านการจัดการ ประกอบด้วย การกำหนดเป้าหมายและค่านิยมร่วม การจัดโครงสร้างองค์การแบบแบนราบและยืดหยุ่น การจัดการความรู้ การจัดการข้อมูลข่าวสารและการติดต่อ การมีส่วนร่วมของสมาชิก และการแลกเปลี่ยนรู้ร่วมกัน 2. การพัฒนาด้านการเป็นผู้ประกอบการ ประกอบด้วย การพัฒนาคุณภาพผลผลิต การแปรรูปผลผลิต การขยายช่องทางการตลาด การประยุกต์ใช้เทคโนโลยีทางการเกษตร 3. การพัฒนาความร่วมมือ ประกอบด้วย การบูรณาการความร่วมมือ และการขยายสมาชิกเครือข่าย 4. การพัฒนาศักยภาพผู้นำและสมาชิกเครือข่าย
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
การอนุญาตให้ใช้ข้อความ เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ของสิ่งพิมพ์ ผู้ใช้รายใดก็ตามที่จะอ่าน ดาวน์โหลด คัดลอก แจกจ่าย พิมพ์ ค้นหา หรือเชื่อมโยงไปยังข้อความทั้งหมดของบทความ รวบรวมข้อมูลสำหรับการจัดทำดัชนี ส่งต่อเป็นข้อมูลไปยังซอฟต์แวร์ หรือใช้เพื่อวัตถุประสงค์ทางกฎหมายอื่นใด แต่ห้ามนำไปใช้ในเชิงพาณิชย์หรือมีเจตนาเอื้อประโยชน์ทางธุรกิจใดๆ เผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาตครีเอทีฟคอมมอนส์แบบแสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า (Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License)
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License
เอกสารอ้างอิง
จินตนา กาญจนวิสุทธิ์. (2558). เส้นทางวิสาหกิจชุมชน เพื่อการพัฒนาอาชีพและการพึ่งพาตนเอง.กรุงเทพฯ: สํานักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ทัศนีย์ สาแก้ว ปิ่นสวัสดิ์ .(2568). รายงานการวิจัย เรื่อง การจัดการเครือข่ายวิสาหกิจชุมชนผู้ปลูกส้มโอขาวแตงกวาในจังหวัดชัยนาท. มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม
ธีรพงษ์ เพชรสม. (2566). ธรรมาภิบาลเครือข่ายกับการพัฒนาวิสาหกิจชุมชนอย่างยั่งยืน. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ภัทรพล สันติเมธากุล, และคณะ. (2566). การประยุกต์ใช้เกษตรอัจฉริยะเพื่อเพิ่มมูลค่าส้มโอไทย. วารสารเกษตรศาสตร์และนวัตกรรม, 12(1), 45-60.
สนิทเดช จินตนา. (2562). ความมั่นคงของเศรษฐกิจฐานรากในการพึ่งพาตนเองของวิสาหกิจชุมชนในประเทศไทย.ดุษฎีนิพนธ์. ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขายุทธศาสตร์และความมั่นคง:มหาวิทยาลัยบูรพา
ศุภฤกษ์ ธาราพิทักษ์วงศ์, สมภพ ยี่จอหอ, ปณต ประคองทรัพย์, จุฑามาศ ประมูลมาก, จรรยวรรธ สุธรรมา, เกษม กุณาศรี, ชุติมันต์ สะสอง, ธีว์วรา ไหวดี และสุธาวัลย์ สัจจสมบูรณ์. (2562). การยกระดับผลิตภัณฑ์และสร้างเครือข่ายวิสาหกิจชุมชนเพื่อสนับสนุนการพัฒนาอย่างยั่งยืนของจังหวัดแม่ฮ่องสอน.กรุงเทพฯ:สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (สกสว.)
สมชาย รัตนสุวรรณ. (2565). การปรับเปลี่ยนเทคโนโลยีในภาคเกษตรกรรมไทย: โอกาสและความท้าทาย. วารสารเศรษฐศาสตร์เกษตร, 10(4), 15-32.
วิชุดา มณีกุล, และ ศิริวรรณ ตันติพงศ์. (2564). ช่องว่างทางดิจิทัลและทักษะที่จำเป็นของเกษตรกรสูงวัยในภาคกลางของประเทศไทย. วารสารการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต, 9(3), 302-315.
อริศรา สุวรรณรัตน์. (2565). ความเชื่อมั่นดิจิทัลและระบบการตรวจสอบย้อนกลับในอุตสาหกรรมอาหารพรีเมียม. วารสารการตลาดและการจัดการ, 15(4), 88-105.
Goldsmith, S., & Eggers, W. (2004). Governing by network. Washington, DC: Brookings Institution Press.
Li, X., et al. (2023). Digital trust and food traceability in post-pandemic era: A consumer behavior study. Journal of Rural Studies, 98, 12-25.
Sassanarakkit, S., et al. (2023). Waste-to-Value: Bio-based products from agricultural residues in Thailand. International Journal of Green Energy, 20(1), 210-225.
Tiraieyari, N., et al. (2022). Bridging the gap: Intergenerational knowledge transfer in sustainable agriculture. Agriculture and Human Values, 39(2), 567-581.
Wang, Y., & Wang, J. (2021). Social capital and network governance in agricultural cooperatives. Journal of Cooperative Organization and Management, 9(1), 100-112.
