การศึกษากิจกรรมตามแนวปฏิบัติวิถีพุทธของนักเรียนโรงเรียนวัดตาล จังหวัดนนทบุรี
คำสำคัญ:
การจัดกิจกรรม, แนววิถีพุทธ, พฤติกรรมเชิงคุณธรรมจริยธรรมบทคัดย่อ
การวิจัยในครั้งนี้เป็นการวิจัยรูปแบบการวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Research) มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาการจัดกิจกรรมตามแนวปฏิบัติวิถีพุทธของนักเรียนโรงเรียนวัดตาล สังกัดสํานักงานเขตพื้นที่ศึกษาประถมศึกษานนทบุรี เขต 2 2) เพื่อศึกษาระดับพฤติกรรมเชิงคุณธรรมจริยธรรมของนักเรียนโรงเรียนวัดตาล สังกัดสํานักงานเขตพื้นที่ การศึกษานนทบุรี เขต 2 และ 3) เพื่อเสนอแนวทางการจัดกิจกรรมตามแนวปฏิบัติวิถีพุทธของนักเรียนโรงเรียนวัดตาล สังกัดสํานักงานเขตพื้นที่ศึกษาประถมศึกษานนทบุรี เขต 2 การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณใช้ศึกษาการจัดกิจกรรมตามแนววิถีพุทธ และระดับพฤติกรรมเชิงคุณธรรมจริยธรรมของนักเรียนจากกลุ่มตัวอย่างนักเรียน จํานวน 200 คน การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงพรรณนา นําเสนอข้อมูลในรูปแบบ ตารางร้อยละ ความถี่ และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า
1) การจัดกิจกรรมตามแนววิถีพุทธของนักเรียนโรงเรียนวัดตาล มีการดำเนินงานอย่างต่อเนื่องและมีการจัดกิจกรรมกระจายตลอดทั้งปี โดยให้ผู้ปกครองเข้ามามีส่วนร่วมในการทำกิจกรรมพอสมควร และนักเรียนให้ความสนใจในการเข้าร่วมกิจกรรมในระดับปานกลาง 2) ระดับพฤติกรรมเชิงคุณธรรมจริยธรรมของนักเรียนโรงเรียนวัดตาล ในภาพรวมพบว่า มีระดับพฤติกรรมเชิงคุณธรรมจริยธรรมอยู่ในระดับมากที่สุด และเมื่อพิจารณารายด้าน พบว่า ระดับพฤติกรรมอยู่ในระดับมากที่สุด 5 ด้าน ได้แก่ ด้านรับผิดชอบ ด้านใฝ่เรียนรู้ ด้านกตัญญ ด้านซื่อสัตย์สุจริต และด้านจิตอาสา 3) ข้อเสนอแนวทางการพัฒนาการจัดกิจกรรมตามแนววิถีพุทธของนักเรียนโรงเรียนวัดตาล ดังนี้ ด้านรับผิดชอบ ครูควรยอมรับและให้ความไว้วางใจเด็ก เพื่อให้เด็กได้ใช้ความคิดที่จะพิจารณาระเบียบวินัยต่างๆ ที่เขาต้องปฏิบัติตาม และครูควรทําหน้าที่เป็นผู้นําเด็กเกี่ยวกับการปฏิบัติตามระเบียบวินัยและมีความรับผิดชอบต่อหน้าที่ที่ต้องปฏิบัติ ด้านใฝ่เรียนรู้ สร้างกิจกรรมและแรงจูงใจกระตุ้นให้นักเรียนสนใจใฝ่เรียน และยกย่องให้ขวัญและกําลังใจกับนักเรียนที่มีความสนใจใฝ่รู้ ด้านกตัญญู ควรจัดกิจกรรมที่ให้นักเรียนได้แสดงออกถึงความกตัญญูกตเวทีต่อผู้มีพระคุณ ด้านซื่อสัตย์ ควรยกย่องสรรเสริญ ให้ขวัญและกําลังใจกับนักเรียน ที่มีความซื่อสัตย์สุจริต และควรให้นักเรียนเห็นตัวอย่างที่ดีอย่างสม่ำเสมอ และด้านจิตอาสา ควรยกย่องให้ขวัญและกําลังใจกับนักเรียนที่มีจิตอาสา และควรจัดกิจกรรมที่ให้นักเรียนได้แสดงออกถึงความเป็นผู้เสียสละและมีจิตอาสาอย่างต่อเนื่อง
เอกสารอ้างอิง
ชำเลือง วุฒิจันทร์ (2544). หลักการปลูกฝังคุณธรรมจริยธรรมแก่นักเรียน. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์การศาสนา.
ประภาศรี สีหอำไพ. (2551). พื้นฐานการศึกษาทางศาสนาและจริยธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปิยะนาถ สรวิสูตร. (2552). แรงจูงใจของเยาวชนที่มีจิตอาสาในการทำกิจกรรมเพื่อสังคม : กรณีศึกษา สภาเยาวชนกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ระดับปริญญาโท, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช). (2548). พจนานุกรมเพื่อการศึกษาพุทธศาสตร์ ชุดคำวัด. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์เลี่ยงเชียง.
มานพ จาดเปรม. (2558). แนวทางการพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมของนักเรียนในโรงเรียนชุมชนบ้านไม้งามสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาตากเขต 1, วิทยานิพนธครุศาสตร มหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยราชภัฏกําแพงเพชร.
มาลีรัตน์ บุญอนันตบุตร. (2549). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้จริยธรรมแบบ MCCP สำหรับเด็กปฐมวัย. ปริญญาการศึกษาดุษฎีบัณฑิต (การศึกษาปฐมวัย). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ยาใจ ปะมาคะเต. (2549). การศึกษาผลสัมฤทธิ์ ทางการเรียนและความรับผิดชอบต่อการเรียน กลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โดยใช้การเรียนแบบร่วมมือด้วยเทคนิคจิกซอว์. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมราชบัณฑิตสถาน พ.ศ.2542. กรุงเทพมหานคร: นานมีบุ๊กส์พับลิเคชั่น.
ล้วน สายยศ และอังคณา สายยศ. (2543). เทคนิคการวิจัยทางการศึกษา. กรุงเทพมหานคร : สุวีริยาสาสน์.
วราพร วันไชยธนวงศ์ และคณะ. (2551). ศึกษาความหมายของจิตอาสาและศึกษาการพัฒนากระบวนการสร้างจิตอาสาของนักศึกษาพยาบาล วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี เชียงใหม่. เชียงใหม่ : กลุ่มวิจัยและบริการวิชาการ วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี.
วาสนา กิ่มเทิ้ง. (2553). ผลการจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐาน (Problem- Based Learning) ที่มีต่อทักษะการแก้ปัญหา ทักษะการเชื่อมโยงทางคณิตศาสตร์ และ ความใฝ่รู้ใฝ่เรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. ปริญญานิพนธ์ปริญญา การศึกษามหาบัณฑิต สาขาการมัธยมศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยศรีนครินทร-วิโรฒน์.
วิวัฒน์ อัสวาณิชย์. (2543). ความสัมพันธ์ระหว่างวินัยในตนเองกันความซื่อสัตย์ของเด็กไทย. กรุงเทพมหานคร.
ศักดิ์สิทธิ์ สุขบรม. (2547). การพัฒนาแบบวัดจริยธรรมด้านความใฝ่รู้สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. วิทยานิพนธ์ กศ.ม. กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
สุชิรา บุญทัน. (2541). ปัจจัยบางประการของครอบครัวที'สัมพันธ์กับจริยธรรมด้านความกตัญญูกตเวทีของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ในจังหวัดขอนแก่น. ปริญญานิพนธ์ กศ.ม. (จิตวิทยาการศึกษา). มหาสารคาม : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
สุนันท์ พรหมประกอบ. (2546). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความรับต่อตนเองและสังคมของนักศึกษาอาชีวศึกษา. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาการพัฒนาครอบครัวและสังคม. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.