CONTINUING THE FOLK ARTS AND CULTURE OF THE COMMUNITY PHICHAI SUBDISTRICT MUEANG LAMPANG DISTRICT LAMPANG PROVINCE

Authors

  • Phattharaphorn Punchayathanadul Buddhapanya Sri Dvaravati Sangha College Mahachulalongkornrajavidyalaya University
  • Phramaha Prakasit Sirimedho Buddhapanya Sri Thawarawadee Buddhist College, Mahachulalongkornrajavidyalaya University
  • Phuriwat Punyawutpreeda Buddhapanya Sri Dvaravati Sangha College Mahachulalongkornrajavidyalaya University

Keywords:

continuation, conservation, art and culture, folk music

Abstract

This research paper is a qualitative research study. using the concept of continuation of folk arts and culture as a research framework Pichai Sub-District Community Research Area Mueang Lampang District, Lampang Province, data were collected using an interview form. Of the 35 key informants, the content was analyzed and written descriptive lectures

  1. The uniqueness of art and culture has integrated the way of life of each local community in the northern region to combine with songs and plays making folk music with a variety of melodies Both the softness, the sensitive, the melodious, graceful therefore is a cultural heritage and the wisdom that is invaluable to the preservation of folk music to remain not to be lost from the local area.
  2. 2. Development and continuation of folk arts and culture 1) Folk arts and culture have a unique identity 2) It is inherited from people to outside society 3) It is a way of life that local people have accumulated and inherited as a unique identity 4) Coexistence with Happiness 5) Mixing with contemporary music bands 6) Inheriting, extending, conserving and continuing folk arts and culture 7) Applying Buddhist principles 8) Expectations in continuation of folk arts and culture of the community.
  3. 3. There are new adjustments to suit the context of the community. Society and current situation Knowledge and understanding must be created for people in the community, sharing ideas, planning, and transferring to people inside and outside the community in the form of a short-term training program. It developed into a sub-district orchestra.

References

พรทิพา บุญรักษา. (2560). ความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับการแสดงพื้นบ้านไทย. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: http://poppy- porntipa.blogspot.com.

กาญจนา อินทรสุนานนท์. (2536). เพลงพื้นบ้าน,สารานุกรมศึกษาศาสตร์ ฉบับที่ 12. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยศรีนครินทวิ โรฒ.

สงัด ภูเขาทอง. (2535). การดนตรีไทยและการเข้าสู่ดนตรีไทย. กรุงเทพมหานคร: เรือนแก้วการพิมพ์.

โรงเรียนสองแคววิทยาคม. (2559). ดนตรีพื้นเมือง. [ออนไลน์],แหล่งที่มา: https://sites.google.com.

เอกวิทย์ ณ ถลาง. (2530). ภูมิปัญญาชาวบ้าน 4 ภูมิภาค : วิถีชีวิตและกระบวนการเรียนรู้ของชาวบ้านไทย. นนทบุรี :

มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

ประเวศ วะสี. (2534). การสร้างสรรค์ภูมิปัญญาไทยเพื่อการพัฒนา. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรม

แห่งชาติ.

อานันท กาญจนพันธุ์. (2544). มิติชุมชน: วิธีคิดท้องถิ่นว่าด้วย สิทธิ อำนาจ และการจัดการทรัพยากร. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

ปราณี ตันตยานุบุตร. (2551). ภูมิปัญญาไทย. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.

พิพัฒน์พงศ์ มาศิริ. (2557). ดนตรีพื้นบ้าน. วิทยาดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยพายัพ.

ภัทรวดี ภูชฎาภิรมย์. (2552). วัฒนธรรมดนตรีและเพลงพื้นบ้านภาคกลาง. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์

มหาวิทยาลัย.

ธีรยุทธ ยวงศรี. (2529). การดนตรี การขับ การฟ้อนล้านนา. เชียงใหม่: สุริวงศ์บุ๊คเซนเตอร์.

โกวิทย์ พวงงาม. (2549). มิติใหม่การปกครองท้องถิ่น วิสัยทัศน์ กระจายอำนาจ และการบริหารงานท้องถิ่น.

กรุงเทพมหานคร : คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์,มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

กรมวิชาการ. (2540). ภูมิปัญญาท้องถิ่นกับการพัฒนาหลักสูตรและการจัดการเรียนการสอน. กรุงเทพมหานคร :

กองการวิจัยทางการศึกษา.

ฐิตินันต์ บ.คอมมอน. (2555). เพลงและอัตลักษณ์วัฒนธรรมชุมชน : จรัญ มโนพ็ชร กับบทบาทของนักรบทางวัฒนธรรมดนตรี ล้านนา.

กิจชัย ส่องเนตร. (2545). กระบวนการเรียนรู้ดนตรีพื้นบ้านวงสะล้อ ซอ ปิน ของครูศิลปิน ในอำเภอเมือง จังหวัดน่าน.

ทิพย์สุดา อิ่มใจ. (2556). “การอนุรักษ์และพัฒนาเพลงพื้นบ้านภาคกลางเพื่อสืบสาน วัฒนธรรม”. วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต

สาขาวัฒนธรรมศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

บัวรอง พลศักดิ์. (2555). “กระบวนการสืบสานดนตรีโปงลางในจังหวัดกาฬสินธุ์”. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย :

มหาวิทยาลัยมหิดล.

จักษ์ จินดาวัฒน์. (2551). “เรื่องพัฒนาการและการดารงอยู่ของแตรวงในอาเภอ พระนครศรีอยุธยา จังหวัด

พระนครศรีอยุธยา”. รายงานการวิจัย. คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัย

ราชภัฏพระนครศรีอยุธยา.

กานต์ สารีวงษ์. (2555). “การสืบทอดดนตรีไทยลุ่มแม่น้าแม่กลองในจังหวัดกาญจนบุรี”, ปริญญานิพนธ์ศิลปศาสตรมหา

บัณฑิต สาขาวิชามานุษยดุริยางควิทยา. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

พระพรหมบัณฑิต. (2557). ธรรมสร้างสมานฉันท์ หนังสือพิมพ์คมชัดลึก, [ออนไลน์], แหล่งที่มา: https://www.komchadluek.net/news [วันที่ 7 เดือนกรกฎาคม 2557].

ชมรมสืบสานตำนานปี่ซอ. (2548). ซอพื้นบ้านศิลปะการขับขานล้านนา : โครงการสื่อพื้นบ้านเพื่อการพัฒนาท้องถิ่น.

สำนักพิมพ์นพบุรีการพิมพ์: เชียงใหม่.

ชมรมอนุรักษ์ดนตรีพื้นบ้าน. (2564). แนวทางการอนุรักษ์ดนตรีพื้นบ้าน. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: https://www.acms- sydney.org.

โครงการศูนย์ส่งเสริมศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. (2531). [ออนไลน์],แหล่งที่มา: http://lanna.mju.ac.th.

พระราชธรรมนิเทศ (ระแบบ ฐิตญาโณ). (2536). ธรรมะสำหรับประชาชน. กรุงเทพมหานคร : บริษัท คลังวิชา จำกัด.

Published

2023-12-31