การประเมินผลตอบแทนทางเศรษฐศาสตร์และสังคมของโครงการ ADVOCATE เพื่อการพัฒนาทักษะบุคลากรองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นต่อคุณภาพชีวิตผู้สูงวัยในชุมชน กรณีศึกษาพื้นที่นำร่อง 8 แห่งในจังหวัดเชียงใหม่

Apinya Sringenyoung

doi:10.65205/jasrru.2025.3154

Authors

Apinya Sringenyoung School of Lifelong Education, Chiang Mai University, Thailand.

DOI:

https://doi.org/10.65205/jasrru.2025.3154

Keywords:

Social Returns, Local Skills Development, Elderly Quality of Life

Abstract

This study aims to, 1) evaluate the economic and social returns of the ADVOCATE Project, a local government personnel skill development program designed to enhance the quality of life of older persons in communities, and 2) analyze the relationship between local government personnel skill development and the quality of life and community participation of older persons. A mixed-methods research design was employed. Quantitative data were collected from 400 respondents, including local government personnel, community leaders, and older persons, across eight pilot areas in Chiang Mai Province. Qualitative data were obtained through purposive sampling of 30 key informants, comprising local administrators, project officers, and elderly community leaders. Research instruments included questionnaires assessing personnel skills and elderly quality of life, in-depth interviews, and focus group discussions. Quantitative data were analyzed using descriptive and inferential statistics, along with Social Return on Investment (SROI) analysis, while qualitative data were analyzed using descriptive content analysis.

The findings reveal that, 1) the ADVOCATE Project generated significant economic and social returns, with a Social Return on Investment (SROI) ratio of 2.27:1, indicating that investment in local government personnel skill development yields substantial social value; and 2) the development of local government personnel skills in communication, analytical thinking, creative thinking, and management demonstrated a statistically significant positive relationship with both the quality of life and community participation of older persons. These results suggest that investment in local public-sector human capital functions as a critical mechanism linking organizational capacity enhancement with improved quality of life and social capital among older persons. The study provides empirical evidence to support policy-oriented decision-making and the scalable application of integrated skill development programs for aging societies at the local level.

Downloads

Download data is not yet available.

References

จันทร์ทิพย์ ไพเพอร์. (2564). ปัจจัยที่สัมพันธ์กับผลตอบแทนทางสังคมจากการลงทุนของ โครงการด้านความรับผิดชอบต่อสังคมของ การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย (กฟผ.).[;วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยแม่โจ้].

ชิดชนก พวงเพ็ชร์. (2567). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงวัย:กรณีศึกษา เทศบาลตำบลธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย].

ทนากร ศรีก๊อ. (2564). รูปแบบหลักสูตรและการจัดการเรียนการสอนผู้สูงอายุในยุคนวัตกรรม สร้างสรรค์ โรงเรียนผู้สูงอายุ (ร่มสมอวิทยา) อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น, 7 (9), 207-220.

ปรีชา เปี่ยมพงศ์สานต์. (2540). เศรษฐศาสตร์สีเขียวเพื่อชีวิตและธรรมชาติ สิ่งแวดล้อมและการพัฒนา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พระครูใบฎีกาอภิชาต พรสุทธิชัยพงศ์, พระมหาอานนท์ ศรีชาติ และ พระมหาสุรชัย พุดชู. (2563). เสริมสร้างความเข้มแข็งของเศรษฐกิจฐานราก ยกระดับเศรษฐกิจ สังคม และสร้างความมั่นคงทางรายได้ [วิทยานิพนธ์, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย].

มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทย. (2557). สถานการณ์ผู้สูงอายุไทย พ.ศ. 2556. กรุงเทพฯ: บริษัท อมรินทร์ พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง จำกัด.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2566). ทักษะและสมรรถนะที่จำเป็นสำหรับผู้สูงอายุ. กรุงเทพฯ

อนันต์ อนันตกูล. (2560). สังคมสูงวัยความท้าทายประเทศไทย. สำนักงานราชบัณฑิตยสภา ww.royin.go.th>uploads>2017/12. สืบค้น 20 มิถุนายน 2568.

Graaff, J. D. V. (1968). Theoretical welfare economics. Cambridge University Press.

Hareebin, Y. (2020). Human Capital Development in the Strategy of Innovative Entrepreneurs. Journal of Applied Economics and Management Strategy, 7(1), 159–172.

Hopkins, G., Winrow, E., Davies, C., & Seddon, D. (2023). Beyond social prescribing—The use of social return on investment (SROI) analysis in integrated health and social care interventions in England and Wales: A protocol for a systematic review. PLoS One, 18(2), e0277386.

Maldonado, M., & Corbey, M. (2016). Social Return on Investment (SROI): a review of the technique. Maandblad Voor Accountancy en Bedrijfseconomie, 90(3), 79-86.

Marin-Zapata, S. I., Román-Calderón, J. P., Robledo-Ardila, C., & Jaramillo-Serna, M. A. (2022). Soft skills, do we know what we are talking about?. Review of managerial science, 16(4), 969-1000.

Millar, R., & Hall, K. (2013). Social return on investment (SROI) and performance measurement: The opportunities and barriers for social enterprises in health and social care. Public Management Review, 15(6), 923-941.

Purwohedi, U., & Gurd, B. (2019). Using Social Return on Investment (SROI) to measure project impact in local government. Public Money & Management, 39(1), 56-63.

Robison, L. J., Schmid, A. A., & Siles, M. E. (2002). Is social capital really capital?. Review of social economy, 60(1), 1-21.

Schmid, A. A., & Robison, L. J. (1995). Applications of social capital theory. Journal of Agricultural and Applied Economics, 27(1), 59-66.

Son, H. H. (2010). Human capital development. Asian development review, 27(02), 29-56.

Watson, K. J., & Whitley, T. (2017). Applying Social Return on Investment (SROI) to the built environment. Building research & information, 45(8), 875-891.