การพัฒนาเทศบาลตำบลรูสะมิแลสู่การเป็นท้องถิ่นอัจฉริยะ: ปัญหา อุปสรรค และแนวทางเสริมสร้างการบริหารจัดการท้องถิ่นดิจิทัล
คำสำคัญ:
การบริหารจัดการท้องถิ่นดิจิทัล, เทศบาลตำบลรูสะมิแล, การมีส่วนร่วมของประชาชน, ท้องถิ่นอัจฉริยะบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาปัญหาและอุปสรรคในการดำเนินงานของเทศบาลตำบล รูสะมิแล จังหวัดปัตตานี ในการพัฒนาไปสู่การเป็น “ท้องถิ่นอัจฉริยะ” (Smart Local Governance) และ (2) เสนอแนวทางเชิงกลยุทธ์เพื่อเสริมสร้างศักยภาพการบริหารจัดการท้องถิ่นดิจิทัลให้เกิดประสิทธิภาพและความยั่งยืน การวิจัยนี้ใช้ระเบียบวิธีแบบผสมผสาน (Mixed Methods Research) โดยเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างสองกลุ่ม ได้แก่ (1) บุคลากรของเทศบาลตำบลรูสะมิแล จำนวน 13 คน ซึ่งคัดเลือกแบบเฉพาะเจาะจง และ (2) ประชาชนในพื้นที่ จำนวน 450 คน ซึ่งสุ่มแบบหลายขั้นตอน (Multi-stage Sampling) เก็บข้อมูลระหว่างเดือนมกราคมถึงมีนาคม พ.ศ. 2568 เครื่องมือที่ใช้ประกอบด้วยแบบสัมภาษณ์และแบบสอบถาม ผลการวิจัยพบว่า ปัญหาและอุปสรรคหลักของเทศบาลตำบลรูสะมิแล ได้แก่ การเข้าถึงบริการดิจิทัลของประชาชนที่ยังอยู่ในระดับปานกลาง การสื่อสารผ่านแพลตฟอร์มดิจิทัลยังจำกัดอยู่เพียงบางช่องทาง เช่น เว็บไซต์หรือเฟซบุ๊ก และขาดความหลากหลายของบริการออนไลน์ ประชาชนส่วนใหญ่ยังขาดความรู้และทักษะด้านดิจิทัล ส่วนแนวทางการพัฒนาพบว่า เทศบาลควรเน้นการออกแบบบริการดิจิทัลที่เป็นมิตรต่อผู้ใช้ การประชาสัมพันธ์และอบรมทักษะดิจิทัลให้ครอบคลุมทุกกลุ่มประชาชน ตลอดจนเสริมสร้างศักยภาพบุคลากรภายในให้มีสมรรถนะด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร เพื่อให้เทศบาลสามารถขับเคลื่อนไปสู่ “ท้องถิ่นอัจฉริยะ” ได้อย่างยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. (2561). แผนพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม พ.ศ. 2561–2580. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
United Nations. (2022). E-Government survey 2022: The future of digital government. UN DESA.
สำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล (องค์การมหาชน). (2562). โครงการฝึกอบรมเพื่อพัฒนาทักษะด้านเทคโนโลยีดิจิทัลและการประชาสัมพันธ์ในยุคดิจิทัลแก่ข้าราชการ. https://www.dga.or.th/our-activities/training-seminar/42540/
Wirtz, B. W., Weyerer, J. C., & Geyer, C. (2019). Artificial intelligence and the public sector Applications and challenges. International Journal of Public Administration, 42(7), 596-615. https://doi.org/10.1080/01900692.2018.1498103.
Gil-Garcia, J. R., Dawes, S. S., & Pardo, T. A. (2018). Digital government and public Management research: Finding the crossroads. Public Management Review, 20(5), 633-646. https://doi.org/10.1080/14719037.2017.1327181.
สำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล (องค์การมหาชน). (2563-2565). การสร้างรัฐบาลดิจิทัล. https://www.dga.or.th/policy-standard/policy-regulation/dga-019/dga-024/
World Bank. (2020). World development report 2020: Digital dividends. World Bank Publications.
OECD. (2019). Digital government review of Brazil: Towards the digital transformation of The public sector. OECD Publishing.
Heeks, R. (2002). eGovernment in Africa: Promise and practice. Information Polity, 7(2-3), 97-114.
Ndou, V. (2004). E–government for developing countries: Opportunities and challenges. The Electronic Journal of Information Systems in Developing Countries, 18(1), 1-24.
Nam, T., & Pardo, T. A. (2011). Smart city as urban innovation: Focusing on management, policy, and context. In Proceedings of the 5th International Conference on Theory and Practice of Electronic Governance (pp. 185-194). ACM.
Choi, T., Lee, G., & Pak, J. (2020). Smart city governance in developing countries: Lessons from Korea. Government Information Quarterly, 37(4), 101457.
Anthopoulos, L. (2017). Understanding smart cities: A tool for smart government or an industrial trick? Springer.
United Nations. (2020). E-Government survey 2020: Digital government in the decade of action for sustainable development. UN DESA.
สถาบันพระปกเกล้า. (2563). ธรรมาภิบาลกับการมีส่วนร่วมของประชาชนในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
Misuraca, G., van Noordt, C., & Boukli, A. (2021). AI watch: AI in public services. Publications Office of the European Union.
Chatfield, A. T., & Reddick, C. G. (2018). Smart city implementation through shared vision of social innovation for environmental sustainability: A case study of Kitakyushu, Japan. Sustainability, 10(1), 62. https://doi.org/10.3390/su10010062.
Creswell, J. W., & Plano Clark, V. L. (2018). Designing and conducting mixed methods research (3rd ed.). Sage Publications.
Tashakkori, A., & Teddlie, C. (2010). Mixed methodology: Combining qualitative and quantitative approaches. Sage Publications.
Creswell, J. W. (2014). Research design: Qualitative, quantitative, and mixed methods approaches (4th ed.). Sage Publications.
Johnson, R. B., Onwuegbuzie, A. J., & Turner, L. A. (2007). Toward a definition of mixed methods research. Journal of Mixed Methods Research, 1(2), 112-133.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of content validity of items. Educational and Psychological Measurement, 37(3), 463-468.
Nunnally, J. C., & Bernstein, I. H. (1994). Psychometric theory (3rd ed.). McGraw-Hill.
Denzin, N. K. (2012). Triangulation 2.0. Journal of Mixed Methods Research, 6(2), 80-88. https://doi.org/10.1177/1558689812437186.
Gil-Garcia, J. R., & Helbig, N. (2016). Understanding the complexity of electronic government: Implications from the Digital Government Research Center. Information Polity, 21(2), 105-117.
European Commission. (2016). EU eGovernment action plan 2016-2020. https://ec.europa.eu.
Arnstein, S. R. (1969). A ladder of citizen participation. Journal of the American Institute of Planners, 35(4), 216-224.
Wampler, B. (2012). Participatory budgeting in Brazil: Contestation, cooperation, and accountability. Penn State University Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารสมาคมรัฐประศาสนศาสตร์แห่งประเทศไทย
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
