ปัจจัยองค์การที่ส่งผลต่อการจัดการความรู้ในมหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต

ธวัชชัย ทุมทอง; เอกวัฒน์ ส้มแป้น

ผู้แต่ง

ธวัชชัย ทุมทอง คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต
เอกวัฒน์ ส้มแป้น สำนักงานบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต

คำสำคัญ:

การจัดการความรู้, ปัจจัยองค์การ

บทคัดย่อ

งานวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาความสำเร็จของการจัดการความรู้ในมหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต และ 2) ศึกษาปัจจัยด้านองค์การที่ส่งผลต่อการจัดการความรู้ในมหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต การวิจัยเรื่องนี้เป็นวิจัยเชิงสำรวจ จากบุคลากรที่ปฏิบัติหน้าที่เป็นคณะกรรมการจัดการความรู้ของหน่วยงานระดับคณะ สำนัก และสถาบัน ภายในมหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต จำนวน 10 หน่วยงาน ผู้วิจัยกำหนดโดยการคำนวณหาขนาดกลุ่มตัวอย่างโดยใช้ตารางสำเร็จรูปของ Krejcie & Morgan ใช้ในการประมาณค่าสัดส่วนของประชากรและกำหนดให้สัดส่วนของลักษณะที่สนใจในประชากร เท่ากับ 0.5 ระดับความคลาดเคลื่อนที่ยอมรับได้ 5% และระดับความเชื่อมั่น 95% ได้จำนวนกลุ่มตัวอย่าง 92 คน เครื่องมือที่ใช้เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน

ผลการวิจัย พบว่า 1) ความสำเร็จของการจัดการความรู้ในมหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต พบว่า ภาพรวมกระบวนการจัดการความรู้อยู่ในระดับเห็นด้วยมาก ตามลำดับดังนี้ การสร้างและการแสวงหาความรู้ การจัดความรู้ให้เป็นระบบ การแบ่งปันแลกเปลี่ยนความรู้ และการบ่งชี้ความรู้ ส่วนกระบวนการจัดการความรู้ที่มีค่าคะแนนรองลงมา คือ การเรียนรู้ การเข้าถึงความรู้ และการประมวลและกลั่นกรองความรู้ อยู่ในระดับเห็นด้วยปานกลาง และ 2) ปัจจัยด้านองค์การที่ส่งผลต่อการจัดการความรู้มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต พบว่า ปัจจัยด้านวัฒนธรรมและพฤติกรรมของคนในองค์กร อยู่ในระดับเห็นด้วยมากที่สุด ส่วนภาพรวมปัจจัยองค์การที่ส่งผลต่อการจัดการความรู้อยู่ในระดับเห็นด้วยมาก ตามลำดับดังนี้ ปัจจัยด้านผู้นำและการสร้างกลยุทธ์ ปัจจัยด้านโครงสร้างพื้นฐาน ปัจจัยด้านเทคโนโลยี และปัจจัยด้านการวัดผลและการนำไปใช้ โดยมีความสัมพันธ์เชิงบวกกับการจัดการความรู้ของมหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05

เอกสารอ้างอิง

สุมาลี บุญเรือง, ศราวุธ สังข์วรรณะ. (2560). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการจัดการความรู้ของ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 6(4), 225-237.

Office of the Public Sector Development Commission and Thailand Productivity Institute. (2005). Knowledge Management Action Plan. OPDC.

ทิพวรรณ หล่อสุวรรณรัตน์. (2549). องค์การแห่งความรู้ จากแนวคิดสู่การปฏิบัติ (พิมพ์ครั้งที่ 3). รัตนไตร.

ศศิมาพร สร้อยกระโทก, ศลิษา เจริญสุข. (2567). ปัจจัยองค์การที่มีความสัมพันธ์ต่อการจัดการความรู้ของบุคลากรในวิทยาลัยนครราชสีมา. วารสารการบริหารและสังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 7(2), 283-294.

Suttipon Saythong. (2016). Buddhist Approach to Knowledge Management for Development the Sangha College in Upper Northern Thailand. Journal of MCU Social Science Review, 5(2), 85-96.

คณะกรรมการปฏิรูประบบราชการ. (2548). คู่มือการจัดทำแผนการจัดการความรู้. สำนักงานคณะกรรมการปฏิรูประบบราชการ.

ประพนธ์ ผาสุขยืด. (2549). การจัดการความรู้ ฉบับมือใหม่หัดขับ (พิมพ์ครั้งที่ 8). ใยไหม.

ณิชพน เชื้อปรางค์ และธีรพจน์ เวศพันธุ์. (2560). ปัจจัยที่เกี่ยวกับความสำเร็จในการจัดการความรู้ของเจ้าหน้าที่ควบคุม จราจรทางอากาศของกองทัพอากาศ. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย ฉบับวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, 11(1), 101-111.

วรภัทร อาปะโม. (2560). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการจัดการความรู้ของมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

เสนาะ กลิ่นงาม. (2551). การพัฒนารูปแบบการจัดการความรู้ในมหาวิทยาลัยราชภัฏ. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

กิตติศักดิ์ แดงแท้. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการจัดการความรู้ของกองบิน 4 (การค้นคว้าอิสระรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี.

อาทิตยา คงเมือง. (2566). การจัดการความรู้ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของบุคลากร เทศบาลตำบล ในอำเภอโคกโพธิ์ จังหวัดปัตตานี (สารนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.

Epstein, L. D. (2000). Sharing knowledge in organization: How people use media to Communication (Doctoral dissertation). The University of California.

พวงพรรณ แสงนาโก. (2559). การจัดการความรู้ในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา อำเภอเขาสมิง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาตราด (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยบูรพา.

พลิศร วุฒาพาณิชย์. (2560). การจัดการความรู้เพื่อเสริมสร้างกองทัพอากาศให้เป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ (วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยรังสิต.

วุฒิภัทร จันทร์สาร. (2560). การพัฒนาการจัดการความรู้ของโรงเรียนเสนาธิการทหารอากาศ กรมยุทธศึกษาทหารอากาศ กองทัพอากาศ. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย ฉบับสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 7(1), 144 -255.

สมจิตร์ สุวรักษ์. (2554). การจัดการความรู้ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของบุคลากรในสำนักงานส่งเสริมวิชาการและงานทะเบียน มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีในเขตภาคกลาง (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.