แนวคิดเชิงบูรณาการพุทธจริยธรรมเพื่อเสริมสร้างความยืดหยุ่นทางจิตใจ ในหลักสูตรสุขศึกษาสำหรับนักเรียนมัธยมศึกษา

ผู้แต่ง

  • เอกรัก ไชยสถาน โรงเรียนศรีบุณยานนท์

คำสำคัญ:

พุทธจริยธรรม, ความยืดหยุ่นทางจิตใจ, หลักสูตรสุขศึกษา

บทคัดย่อ

ปัญหาสุขภาพจิตในวัยรุ่นทวีความรุนแรงขึ้นอย่างน่ากังวล ความยืดหยุ่นทางจิตใจจึงเป็นทักษะสำคัญในการรับมือกับวิกฤต อย่างไรก็ตามหลักสูตรสุขศึกษาปัจจุบันมักเน้นการจัดการสุขภาพกายและประยุกต์ใช้จิตวิทยาตะวันตกที่มุ่งแก้ปัญหาปลายเหตุ ทำให้ขาดแกนยึดเหนี่ยวทางจิตวิญญาณ บทความวิชาการนี้
จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอกรอบแนวคิดเชิงบูรณาการเพื่อสร้างภูมิคุ้มกันทางจิต ซึ่งเป็นผลจากการสังเคราะห์องค์ความรู้ของผู้เขียน โดยผสานแนวคิดจิตวิทยาความยืดหยุ่นตะวันตกเข้ากับรากฐานพุทธจริยธรรม ผลการสังเคราะห์แนวคิดชี้ให้เห็นว่า การสร้างภูมิคุ้มกันทางใจที่ยั่งยืนสามารถขับเคลื่อนผ่านกลไกพุทธธรรม 2 มิติหลัก ได้แก่ 1) มิติการสร้างภูมิคุ้มกันระดับบุคคล ผ่านหลักไตรสิกขาโดยอาศัย
ศีล สร้างฐานความปลอดภัย สมาธิ เป็นเครื่องมือกำกับอารมณ์ และใช้ ปัญญา พัฒนาทักษะการแก้ปัญหา
และ 2) มิติการสร้างดุลยภาพทางสังคม ผ่านหลักพรหมวิหาร 4 เพื่อเสริมสร้างสัมพันธภาพเชิงบวก
และความมั่นคงทางอารมณ์ ผู้เขียนได้จัดระบบความสัมพันธ์ดังกล่าวผ่านตารางสังเคราะห์เชิงบูรณาการ
พร้อมทั้งนำเสนอแนวทางการประยุกต์ใช้ผ่านกิจกรรมการเรียนรู้ในวิชาสุขศึกษาที่เป็นรูปธรรม องค์ความรู้สำคัญจากบทความนี้ คือการนำเสนอนวัตกรรมทางความคิดที่ช่วยยกระดับวิชาสุขศึกษา จากการสอนที่เน้นความรู้ไปสู่กระบวนการบ่มเพาะทักษะชีวิตเชิงรุก กรอบแนวคิดดังกล่าวถือเป็นการมอบเครื่องมือทางปัญญาสากลที่ไม่ผูกติดกับความเชื่อทางศาสนา แต่ช่วยสร้างภูมิคุ้มกันทางใจให้เยาวชนเกิดความเข้าใจ ปล่อยวาง
และฟื้นตัวจากอุปสรรคได้อย่างยั่งยืน

เอกสารอ้างอิง

กนกอร สว่างศรี, วัลลี นวลหอม และ สุเมธี หาญเจริญทรัพย์.(2567). ผลการจัดอบรมเชิงปฏิบัติการค่ายห้องเรียนแห่งสติเพื่อพัฒนาสุขภาวะทางจิตของนักศึกษา.วารสาร มจร ทวารวดีปริทรรศน์, 3(1), 28-40.

กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.

โครงการสุขภาพคนไทย. (2568). สุขภาพคนไทย 2568: เกิดน้อยกู่ไม่กลับ ต้องปรับและรับมืออย่างไร. นครปฐม: สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.

พระปลัดมนู ฐานจาโร. (2566). แนวทางเพื่อการเยียวยาผู้ที่มีภาวะซึมเศร้าด้วยธรรมะ: ธรรมชาติตามแนววิถีพุทธ. วารสาร มจร ทวารวดีปริทรรศน์, 2(1), 26-38.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2559). พุทธธรรม (ฉบับปรับปรุงและขยายความ). โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

แม่ชีศุภรัตน์ คุณอริยเมธี, และคณะ. (2567). การพัฒนาชุดความรู้และกิจกรรมกายเคลื่อนไหวใจตั้งมั่นตามหลักสติปัฏฐาน 4 ของผู้ปฏิบัติธรรมในเสถียรธรรมสถาน. วารสาร มจร ทวารวดีปริทรรศน์, 4(1), 1-15.

ปรีญาณี กองบุญมา, กมลาศ ภูวชนาธิพงศ์ และ วิชชุดา ฐิติโชติรัตนา.(2567).พุทธจิตวิทยา : แนวทางสู่สุขภาวะสำหรับคนวัยทำงาน กลุ่มแซนด์วิชเจเนอเรชั่นในประเทศไทย. วารสารจิตวิทยาพุทธศาสตร์ประยุกต์เพื่อสังคม, 11(1), 391-403.

Cullen, C. (2022). Mindfulness in schools: A critical review of the secular, the sacred, and the evidence-based. Journal of Contemplative Inquiry, 9(1), 142-160.

DeMaranville, J., Wongpakaran, T., Wongpakaran, N., & Wedding, D. (2025). Buddha image meditation is a potent predictor for mental health outcomes: A cross-sectional study among Thai high-school students. PLoS ONE, 20(6), e0326432. https://doi.org/10.1371/journal.pone.0326432

Felver, J. C., Celis-de-Hoyos, C. E., Tezanos-Pinto, P., & Pinciotti, C. M. (2021). A systematic review of mindfulness-based interventions for youth in school settings. Mindfulness, 12(5), 1081–1095.

Fickling, E. (2023). Evaluating Thailand's mental health education policy.Master’s Independent Study, Thammasat University. Thammasat University Electronic Theses.

Flinchbaugh, C. L., Luth, M. T., & Woehr, D. J. (2021). A meta-analysis of the relationship between purpose in life and resilience. Journal of Positive Psychology, 16(5), 621-633. https://doi.org/10.1080/17439760.2021.1923307

Grotberg, E. H. (1995). A guide to promoting resilience in children: Strengthening the human spirit. Early Childhood Development: Practice and Reflections Number 8. Bernard van Leer Foundation.

Herrman, H., Knowing, T., & Harvey, C. (2022). A review of protective factors for resilience in children and adolescents. The Lancet Psychiatry, 9(11), 894-905.

Kabat-Zinn, J. (2018). Foreword. In C. K. Germer & R. D. Siegel (Eds.), Wisdom and compassion in psychotherapy: Deepening mindfulness in clinical practice.(pp. ix–xii). Guilford Press.

Luthans, F., Youssef, C. M., & Avolio, B. J. (2007). Psychological capital: Developing the human competitive edge. Oxford University Press.

Masten, A. S. (2021). Resilience of children in early development. The human genome and the developing brain: Integrating nature and nurture. (pp. 297–313). American Psychological Association.

Poulin, M. J., Brown, S. L., & Dillard, A. J. (2021). Giving to others and the association between stress and mortality. American Journal of Public Health, 111(8), 1478-1486. https://doi.org/10.2105/AJPH.2021.306338

Plumwongrot, P., & Pholphirul, P. (2021). Participating in religious activities and adolescents’ self-esteem: empirical evidence from buddhist adolescents in Thailand. International Journal of Adolescence and Youth, 26(1), 185–200. https://doi.org/10.1080/02673843.2021.1890161

Sharma, R., & Kim, Y. J. (2022). Emotional regulation as a core predictor of resilience in adolescents: A longitudinal study. Journal of Youth and Adolescence, 51(6), 1102–1114.

Southwick, S. M., & Charney, D. S. (2018). Resilience: The science of mastering life's greatest challenges.(2nd ed.). Cambridge University Press.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-29