[RETRACTED ARTICLE] การประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรมเพื่อเยียวยาผู้ป่วยระยะสุดท้าย

ผู้แต่ง

  • เขมจิรา พิทักราษฎร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

คำสำคัญ:

ผู้ป่วยระยะสุดท้าย, การเยียวยา, พุทธธรรม

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ 3 ประการคือ 1) เพื่อพัฒนาระบบบริการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายในชุมชน 2) เพื่อพัฒนาแนวปฏิบัติและรูปแบบการดูแลช่วยเหลือผู้ป่วยและญาติในการเตรียมความพร้อมก่อนเสียชีวิต และ 3) เพื่อพัฒนาต้นแบบในการประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรมเพื่อเยียวยาผู้ป่วยระยะสุดท้ายในชุมชน การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงปฏิบัติการกับกลุ่มผู้ดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายในเขตเทศบาลเมืองพนัสนิคม ตำบลพนัสนิคม  อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี จำนวน 20 คน และกลุ่มพระสังฆาธิการในเขตเทศบาลเมืองพนัสนิคม ตำบลพนัสนิคม  อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี จำนวน 11 รูป

                 ผลของการศึกษา พบว่า ระบบบริการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายในชุมชน มี กระบวนการดังนี้ 1) ประเมินปัญหา และความต้องการของครอบครัว 2) การวางแผนเพื่อช่วย เหลือครอบครัว 3) การปฏิบัติตามแผน 4.การประเมินผล เพื่อให้เกิดการพัฒนาระบบบริการ ดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายอย่างครบวงจรคือ ด้านกาย ด้านใจ และด้านจิตวิญญาณ ตลอดจนถึงการพัฒนา แนวปฏิบัติและรูปแบบการดูแลช่วยเหลือผู้ป่วยและญาติในการเตรียมความพร้อมก่อนเสียชีวิต

                 แนวปฏิบัติและรูปแบบการดูแลช่วยเหลือผู้ป่วยและญาติในการเตรียมความพร้อมก่อนเสียชีวิต ผลการศึกษาพบว่า การตรวจเยี่ยมบ้านของกลุ่มผู้ดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย และพระสงฆ์มีการ ผสมผสานกันระหว่างการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายและประเพณีพิธีกรรมทางพระพุทธศาสนา เช่น พิธีผูกข้อมือ, การให้ศีลให้พร และการเทศนาธรรม เรียกว่า “ธรรมมหาวิบาก”

            การพัฒนาระบบต้นแบบเพื่อติดตามและขยายการศึกษาต่อไป ผลการศึกษาพบ ว่า การทำงานบริการดูแลแบบประคับประคองผ่านกิจกรรมทางศาสนาของพระสงฆ์ ส่งผลให้ผู้ป่วยและญาติของผู้ป่วยรู้สึกมีที่พึ่งทางจิตใจ ผู้ป่วยเสียชีวิตอย่างสงบสุข และเสริมสร้าง ขวัญกำลังใจของผู้ป่วยให้ดีขึ้น

เอกสารอ้างอิง

กรมการแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข. (2557). แนวทางการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย. กรุงเทพมหานคร:

กระทรวงสาธารณสุข.

กิตติกร นิลมานัต. (2555). การดูแลระยะสุดท้ายของชีวิต. สงขลา : ออเรนจ์มีเดีย.

เต็มศักดิ์ พึ่งรัศมี. (2550). การดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์อักษร สัมพันธ์จำกัด.

พระไพศาล วิสาโล. (2552). การช่วยเหลือผู้ป่วยระยะสุดท้ายด้วยวิธีแบบพุทธ. ใน: ประเสริฐ

เลิศสงวนสินชัย, อิศรางค์ นุชประยูร, พรเลิศ ฉัตรแก้ว, ฉันชาย สิทธิพันธุ์, บรรณาธิการ. การดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย. กรุงเทพมหานคร: อักษรสัมพันธ์.

รุ่งนิรันดร์ ประดิษฐ์สุวรรณ. (2552). Living will : มุมมองทางการแพทย์เวชศาสตร์ผู้สูงอายุ. ในแสวงบุญ. วารสาร มฉก. วิชาการ. 17(1): 118.

เฉลิมวิภา และไพศาล ลิ้มสถิต. ก่อนวันผลัดใบ. นนทบุรี: ศูนย์กฎหมายสุขภาพและ นิติศาสตร์คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

วิไลลักษณ์ ตันติตระกูล. (2552). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความผาสุกทางจิตวิญญาณของผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้าย. รายงานวิจัย. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สอาด มุ่งสิน และจรูญศรี มีหนองหว้า. (2558). การดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายตามวิถีชุมชนใน สังคม วัฒนธรรมอีสาน : กรณีศึกษาชุมชนตำบลโพธิ์ใหญ่ อำเภอวารินชาราบ จังหวัดอุบลราชธานี. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. 6 (1): 89 – 104.

สายพิณ หัตถีรัตน์ และคณะ. (2553). คู่มือการดูแลสุขภาพครอบครัว. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์หมอชาวบ้าน.

Turk DC, Feldman CS. (1992). Noninvasive approaches to pain control interminal illness: The contribution of psychological variables. Hosp : J 1992.

Temel JS, Greer JA et al.. (2010). Early palliative care for patients with metastatic non-small cell lungcancer.

N Engl : J 2010.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2024-06-30