คำสั่งทางปกครอง กรณีการให้พ้นจากตำแหน่งตามกฎกระทรวง ฉบับที่ 2 (พ.ศ.2540) ตามพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ.2539

บทคัดย่อ

บทความนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อนำเสนอและวิเคราะห์ปัญหาการตีความข้อยกเว้นในกฎกระทรวง ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2540) ข้อ (1) “การให้พ้นจากตำแหน่ง” ซึ่งออกตามมาตรา 30 วรรคสอง (6) แห่งพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 ที่มีผลให้เจ้าหน้าที่สามารถออกคำสั่งทางปกครองโดยไม่ต้องเปิดโอกาสให้คู่กรณีโต้แย้งหรือแสดงพยานหลักฐานก่อน โดยเฉพาะในกรณีที่คำสั่งอาจกระทบต่อสิทธิของผู้รับคำสั่งซึ่งพบว่าในทางปฏิบัติจะพบว่าหน่วยงานทางปกครองบางองค์กรตีความตรงตามตัวอักษรโดยไม่ปรากฎว่าให้โอกาสคู่กรณีได้ชี้แจงพยานหลักฐาน แต่บางองค์กรรวมถึงศาลตีความที่ต้องให้สิทธิคู่กรณีอีกฝ่ายได้ทราบข้อเท็จจริงและชี้แจ้งพยานหลักฐานของตนก่อนออกคำสั่ง  หากไม่ปฏิบัติถือว่าเป็นคำสั่งทางปกครองที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย อีกทั้งยังมีคำพิพากษาศาลปกครองสูงสุดบางฉบับที่ตีความตามกรณีแรกด้วย ดังนั้นเพื่อให้เกิดความชัดเจนในเรื่องดังกล่าวควรที่จะมีการศึกษาเพื่อที่จะให้มีการแก้ไขเพิ่มเติมกฎกระทรวงฉบับดังกล่าวสำหรับให้องค์กรต่างๆตีความในรูปแบบในแนวทางเดียวกัน รวมทั้งให้ศาลใช้ในการตัดสินคดีในแนวทางเดียวกันอีกด้วย และเป็นการประกันสิทธิของคู่กรณีที่เป็นผู้รับคำสั่งทางปครองว่าเกิดจากกระบวนการที่ชอบด้วยกฎหมายตามหลักการฟังความทุกฝ่ายและหลักการกระทำทางปกครองต้องชอบด้วยกฎหมายด้วย