A Study on the Development of Beliefs and Ritual Practices of Misfortune Removal and Life-Prolonging among Buddhists in Surin Province
DOI:
https://doi.org/10.65205/jasrru.2025.1025Keywords:
Development, Beliefs, Rituals, Life-Prolonging RitesAbstract
The Study of the Development of Beliefs and Rituals in Life-Prolonging Rites Research Objectives 1. To study the development of beliefs and rituals in life-prolonging rites 2. To study the beliefs and rituals of life-prolonging practices This study is qualitative research, utilizing observation, participation, and interviews with 15 participants.
Findings
The development of beliefs and rituals related to life-prolonging rites has its roots in early human fears of natural disasters. Over time, these fears evolved into concerns about the spirits of ancestors and revered members of the community who had passed away. To appease these supernatural forces, people conducted rituals of offerings and worship. Beliefs can be categorized into two types: 1.Traditional beliefs passed down within the community 2.Beliefs acquired through cultural exchange. Belief systems can be explained as acceptance of certain principles or reverence for individuals believed to have supernatural powers. In this region, beliefs about spirits are deeply embedded in daily life and are reflected in rituals and local traditions, from birth to death.
Beliefs and Rituals in Life-Prolonging Practices. People believe that sacred entities or supernatural powers can influence their lives. As a result, they adhere to these beliefs through various practices. In ancient times, these beliefs were often expressed through the worship of gods or supernatural forces, with the goal of surviving and extending one’s life.
Downloads
References
กรุณา- เรืองอุไร กุศลาศัย. (2541). แปลและเรียบเรียงมหาภารตะยุทธ (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์สยาม.
จารุวรรณ ธรรมวัตร. (2521). คติชาวบ้านอีสาน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์อักษรวัฒนา.
ดนัย ไชยโยธา. (2538). ลัทธิ ศาสนาและระบบความเชื่อ กับประเพณีนิยมในท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: โอ.เอส. พริ้นติ้ง เฮาส์.
ทวีวัฒน์ ปุณฑริกวัฒน์. (2553). ไสยศาสตร์: ปรากฏการณ์ของสังคมไทย. ใน พิทยา ว่องกุล (บ.ก.), ไสยศาสตร์ครองเมือง. อัมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
ทัศนีย์ ทานตวณิช. (2523). คติชาวบ้าน. ชลบุรี: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ บางแสน.
ธวัช ปุณโณทก. (2528). วัฒนธรรมพื้นบ้าน คติความเชื่อ” ใน วัฒนธรรม : คติความเชื่อ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
พระครูปทุมสังฆการ (สุพรรณ ฐิตปญฺโญ). (2554). ศึกษาวิเคราะห์แนวคิดเรื่องการต่ออายุในทางพระพุทธศาสนาที่มีอิทธิพลต่อพิธีกรรมการสะเดาะเคราะห์ตออายุในจังหวัดสุรินทร์ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย]
พระมหาเสนาะ กัณหทัต. (2544). การศึกษาวิเคราะห์แนวคิดและแนวปฏิบัติเรื่องการบูชายัญตามที่ปรากฏในพระไตรปิฎก [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์]
พระยานุมานราชธน (เสถียรโกเศศ). (2506). ขวัญและประเพณีการทำขวัญ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ก้าวหน้า.
พระอุดรคณาธิการ (ชวินทร์ สรคำ) และจำลอง สารพัดนึก. (2538). พจนานุกรม บาลี – ไทย .กรุงเทพฯ: เรื่องปัญญา.
ภิญโญ จิตต์ธรรม. (2518). ความเชื่อ. วารสารรามคำแหง, 2(2), 4.
มงกุฎ แก่นเดียว. (2548). แก-กรั๊วะ บองก็อด พิธีกรรมว่าด้วยการสะเดาะเคราะห์ของชาวเขมรและส่วยเมืองโบราณ
มณี พะยอมยงค์. (2529). วัฒนธรรมล้านนา. กรุงเทพฯ : ไทยวัฒนาพานิช
มหามกุฏราชวิทยาลัย. (2537). ธัมมปทัฏฐกถาแปล ภาค 4. กรุงเทพฯ: มหามกุฏราชวิทยาลัย.
มานิต มานิตเจริญ. (2514). พจนานุกรมใหม่ – ทันสมัยล่าสุด. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์การพิมพ์พระนคร.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2546). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. กรุงเทพฯ : บริษัทนานบุ๊คส์พับลิเคชั่น.
วิชาภรณ์ แสงมณี. (2536). ผีในวรรณคดี. กรุงเทพฯ: บริษัทธรรมสาร.
วิทย์ พิณคันเงิน. (2515). ความเป็นมาของมนุษย์ชาติ. กรุงเทพฯ: อักษรเจริญทัศน์.
วิรัช- นิภาวรรณ. (2533). การเข้าทรงและร่างทรง. กรุงเทพฯ: โอ เอสพริ้นติ้ง เฮาส์.
ศิริพร สุเมธารัตน์. (2554). ประวัติท้องถิ่นเมืองสุรินทร์ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร์
สุโขทัยธรรมธิราช. (2523). มหาวิทยาลัย.เอกสารสอนชุดวิชาสังคมละวัฒนธรรมไทยหน่วยที่ 1-7. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัย.
สุชีพ ปัญญานุภาพ. (2526). ประวัติศาสตร์ศาสนา. กรุงเทพฯ: รวมสาส์น.
สุนทร ณ รังสี. (2542). ปรัชญาอินเดีย: ประวัติและลัทธิ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
เสถียร พันธรังสี. (2521). ศาสนาโบราณ. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
เสถียร พันธรังสี. (2534). ศาสนาเปรียบเทียบ (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
The University of Chicago. (1985). The New Encyclopaedia Britannica. University of Chicago Press.
อักษรย่อที่ใช้เป็นคัมภัร์ทางพระพุทธศาสนา
ที. สี. (ฉบับภาษาไทย) 1/1/14.
ม.ม.(ฉบับภาษาไทย) 25/223/102.ขุ.ชา. (ไทย) 28/296/229.
ขุ.ธ. (ฉบับภาษาไทย) 25/223/102 ขุ.ชา. (ไทย) 28/296/229.
ที.สี.(ฉบับภาษาบาลี) 9/ 26 / 35.
ที.สี. (ฉบับภาษาไทย) 9/ 26 / 35.
ที.สี.อ. (ฉบับภาษาไทย) 1/ 1 /14.
ม.มู. (ฉบับภาษาไทย) 12/440-446, องฺติก. (ไทย) 20/598.
สํ.ส. (ฉบับภาษาไทย) 15/351/109. ศํ.ส.อ. (ไทย) 1/1/438-337.
ที.ม. (ฉบับภาษาไทย) 10438/369. ม.ม. (ไทย) 13/9/9.อัง. อัฏฐก. (ไทย) 23/40/301
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
Categories
License
Copyright (c) 2025 Journal of Academic Surindra Rajabhat

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.













