องค์ประกอบภาวะผู้นำเชิงผู้ประกอบการของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานในเขตตรวจราชการที่ 13

Wichayada Klaewkla; Nawaratwadee  Chinacarawat; Phana  Jindasri

doi:10.65205/jasrru.2026.e3516

Authors

Wichayada Klaewkla Master of Educational Administration, Faculty of Education, Surindra Rajabhat University, Thailand.
Nawaratwadee Chinacarawat Master of Educational Administration, Faculty of Education, Surindra Rajabhat University, Thailand.
Phana Jindasri Master of Educational Administration, Faculty of Education, Surindra Rajabhat University, Thailand.

DOI:

https://doi.org/10.65205/jasrru.2026.e3516

Keywords:

School Administration, Entrepreneurial Leadership, School Effectiveness

Abstract

The purposes of this research were: 1) to study the level of entrepreneurial leadership of school administrators, 2) to study the level of school effectiveness, 3) to investigate the relationship between the entrepreneurial leadership of school administrators and school effectiveness, and 4) to develop a predictive equation for school effectiveness. This study employed a quantitative research design. The sample, determined by proportional representation and obtained through stratified random sampling, consisted of 218 participants, including 14 school administrators and 204 teachers under the Office of the Basic Education Commission in Educational Inspecting Area 13. The research instrument was a 5-point Likert scale questionnaire with a total reliability coefficient of .96. Data were analyzed using descriptive statistics, including frequency, percentage, mean, and standard deviation. Hypotheses were tested using Pearson’s Product-Moment Correlation Coefficient and Stepwise Multiple Regression Analysis. The research findings were as follows: (1) The overall level of entrepreneurial leadership of school administrators was at a high level. When considering each dimension, all were rated at a high level or above. The dimensions ranked from highest to lowest means were: Visionary, Innovation, Proactiveness, Risk-Taking, and Creativity, respectively. (2) The overall level of school effectiveness was at the highest level. When considering each dimension, all were rated at a high level or above. The dimensions ranked from highest to lowest means were: School Environment, Personnel Development, Learning Management, Student Characteristics, and Academic Achievement, respectively. (3) The entrepreneurial leadership of school administrators was positively correlated with school effectiveness at a .05 level of statistical significance. The correlation coefficient (r = 0.871) indicated a high level of relationship. (4) All dimensions of entrepreneurial leadership collectively predicted school effectiveness by 79.70% with statistical significance at the .05 level. The dimension of Risk-Taking had the highest predictive power, followed by Creativity, Visionary, Innovation, and Proactiveness, respectively. The predictive results indicate that developing administrators' entrepreneurial leadership directly enhances overall school effectiveness with significant practical implications. The predictive equation in raw score form was: Ŷ = .330 + .184X₂ + .237X₄+ .218X₁+.175X₅ + .118X₃ and the predictive equation in standardized score form was: = .212ZX₂+ .233ZX₄ + .265ZX₁ + .240ZX₅ + .115ZX₃

Downloads

Download data is not yet available.

References

กิตติพร อาพา. (2563). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงผู้ประกอบการของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 2 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร.

ขนิษฐา ชูแก้ว. (2563). การบริหารแบบมีส่วนร่วมที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสกลนคร เขต 1 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.

ณัฏฐณิชา ภูดีสม. (2565). ปัจจัยการบริหารที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของสถานศึกษาขนาดเล็กสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 1 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.

บุญจักรวาล รอดบำเรอ, สมาน อัศวภูมิ, และประไพวรรณ ด่านประดิษฐ์. (2565). การวิเคราะห์องค์ประกอบภาวะผู้นำแบบผู้ประกอบการ สำหรับผู้บริหารสถานศึกษาเอกชน. วารสารรัชต์ภาคย์, 16(45), 520-535.

บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10). สุวีริยาสาส์น.

ปฏิภาณ เทพพิทักษ์. (2565). แนวทางการพัฒนาผู้บริหารสถานศึกษาตามแนวคิดภาวะผู้นำผู้ประกอบการ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พิศิษฐ ตัณฑวณิช และ พนา จินดาศรี. (2561). ความหมายที่แท้จริงของค่า IOC. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 24(2), 7-12.

ภานุพงษ์ คำภูษา. (2562). รูปแบบความสัมพันธ์เชิงโครงสร้างปัจจัยทางการบริหารที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิผลการบริหารงานของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน [วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร

วนิดา คงมั่น. (2561). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชลบุรี เขต 2 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยบูรพา.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). ร่างแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566-2570). สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579 (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.

สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566—2570). กรุงเทพฯ: ราชกิจจานุเบกษา.

สำนักบริหารยุทธศาสตร์ภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง 1. (2567). รายงานผลการดำเนินงานประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2567 กลุ่มจังหวัดภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง 1. นครราชสีมา: สำนักงานจังหวัดนครราชสีมา.

อรรณอัมไพ ภาสศักดิ์ชัย, วิโรจน์ สารรัตนะ, และ วรรณวรรธน์ พาสวัสดิ์. (2560). องค์ประกอบของประสิทธิผลสถานศึกษาศึกษาสงเคราะห์. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี, 6(1), 149-158.

อิฏฐิรา ทรงกิติพิศาล. (2563). กลยุทธ์การบริหารวิชาการสถานศึกษามัธยมศึกษาตามแนวคิดสมรรถนะภาวะผู้นำเชิงผู้ประกอบการ [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ฮัมดี้ คอแด๊ะ. (2563). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงผู้ประกอบการของผู้บริหารสถานศึกษาตามทัศนะของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานราธิวาส [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา.

Green, S. B. (1991). How many subjects does it take to do a regression analysis. Multivariate Behavioral Research, 26(3), 499–510. https://doi.org/10.1207/s15327906mbr2603_7

Gupta, V., MacMillan, I. C., & Surie, G. (2004). Entrepreneurial leadership: Developing and measuring a cross-cultural construct. Journal of Business Venturing, 19(2), 241-260. https://doi.org/10.1016/S0883-9026(03)00040-5

Kirk, R. E. (2008). Statistics: An introduction (5th ed.). Thomson Wadsworth.

Li, J., Aziz, N. A. A., & Kadir, S. A. (2025). How significantly are principal and teacher entrepreneurial

leadership related to teacher efficacy and organizational effectiveness in China?. Frontiers in Education, 10, Article 1545888. https://doi.org/10.3389/feduc.2025.1545888

Lumpkin, G. T., & Dess, G. G. (1996). Clarifying the entrepreneurial orientation construct and linking it to performance. Academy of Management Review, 21(1), 135-172.

Miller, D. (1983). The correlates of entrepreneurship in three types of firms. Management Science, 29(7), 770-791. https://doi.org/10.1287/mnsc.29.7.770

Smith, A. J. (2016). Entrepreneurial leadership in education: Professional development for school principals. Routledge.

Tidd, J., & Bessant, J. (2011). Managing innovation: Integrating technological, market and organizational change (4th ed.). John Wiley & Sons.