แนวทางการยกระดับคุณภาพในการปฏิบัติงานของบุคลากรสายสนับสนุน มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ: -

ชินวร  ศิริบุตร

doi:10.65205/jasrru.2569.e3784

ผู้แต่ง

ชินวร ศิริบุตร มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ

DOI:

https://doi.org/10.65205/jasrru.2569.e3784

คำสำคัญ:

การยกระดับคุณภาพ, ประสิทธิภาพการปฏิบัติงานประเมินราคาหลักประกัน, บุคลากรสายสนับสนุน, สภาพแวดล้อมในการทาน, สถาบันอุดมศึกษา

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาศักยภาพในการปฏิบัติงานของบุคลากรสายสนับสนุนมหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ (2) ศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพในการปฏิบัติงาน และ (3) ศึกษาแนวทางการยกระดับคุณภาพในการปฏิบัติงานของบุคลากรสายสนับสนุนมหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ โดยใช้แนวคิดของ Deming แนวคิดการบริหารงานโดยมุ่งผลสัมฤทธิ์ (RBM) การบริหารคุณภาพทั้งองค์กร (TQM) แนวคิดสมรรถนะ (Competency) ทฤษฎีแรงจูงใจของ Herzberg และทฤษฎีการบริหารทรัพยากรมนุษย์เป็นกรอบการวิจัย การวิจัยเป็นแบบเชิงปริมาณ ประชากร ได้แก่ บุคลากรมหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ จำนวน 348 คน กำหนดกลุ่มตัวอย่างด้วยสูตรของ Taro Yamane ได้จำนวน 186 คน เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสอบถาม และวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน

ผลการวิจัยพบว่า (1) ศักยภาพของบุคลากรสายสนับสนุนโดยรวมอยู่ในระดับมาก ( = = 3.82, S.D. = 0.54) โดยด้านความสามารถมีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด รองลงมา ได้แก่ ทัศนคติในการทำงาน การพัฒนาตนเอง ความรู้ และทักษะ (2) ปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพการปฏิบัติงานโดยรวมอยู่ในระดับมาก ( = = 3.97, S.D. = 0.41) โดยปัจจัยด้านสภาพแวดล้อมในการทำงานมีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด รองลงมา ได้แก่ แรงจูงใจในการทำงาน และการบริหารจัดการ และ (3) แนวทางการยกระดับคุณภาพการปฏิบัติงานโดยรวมอยู่ในระดับมาก ( = = 4.11, S.D. = 0.07) โดยด้านความรับผิดชอบและความสม่ำเสมอในการปฏิบัติงานมีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด รองลงมา ได้แก่ ประสิทธิภาพการให้บริการและความพึงพอใจของผู้รับบริการ ความถูกต้องครบถ้วน ของงาน และความรวดเร็วตรงต่อเวลา

ผลการวิจัยสะท้อนว่า การยกระดับคุณภาพการปฏิบัติงานของบุคลากรสายสนับสนุนเกิดจากการบูรณาการศักยภาพของบุคลากร การบริหารจัดการ แรงจูงใจ และสภาพแวดล้อมในการทำงาน ซึ่งสอดคล้องกับแนวคิดสมรรถนะของ Boyatzis (2008) ทฤษฎีสองปัจจัยของ Herzberg (1959)และแนวคิด TQM ของ Deming (1986) อีกทั้งสอดคล้องกับนโยบายการพัฒนาภาครัฐและการอุดมศึกษาที่มุ่งพัฒนาสมรรถนะบุคลากรและประสิทธิภาพการบริหารจัดการ เพื่อยกระดับคุณภาพองค์กรอย่างยั่งยืน

Downloads

Download data is not yet available.

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2564). นโยบายและยุทธศาสตร์การพัฒนาการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรมของประเทศ. กรุงเทพฯ.

เจนจิรา แซ่เตียว, พลกฤต แสงอาวุธ, และวาสนา จาตุรัตน์. (2563). แนวทางการยกระดับคุณภาพชีวิตในการทำงานของบุคลากรสายสนับสนุนของมหาวิทยาลัยของรัฐในจังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารนิติศาสตร์และสังคมท้องถิ่น, 5(2), 127–144.

นาตยา อินทร์กรุงเก่า, ธวัชชัย สมอเนื้อ, ประสิทธิ์ พุทธศาสน์ศรัทธา, และพระมหาสุพัฒน์ นนฺทปญฺโญ. (2563). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานตามหลักพุทธธรรมของบุคลากรมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 7(2), 148–160.

นุชจรินทร์ วรรณพงษ์. (2564). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อคุณภาพการให้บริการของพนักงานสายสนับสนุนวิชาการ สังกัดสำนักงานคณบดี คณะรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา. วารสารด้านการบริหารรัฐกิจและการเมือง, 11(2), 28–53.

มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ. (2566). แผนยุทธศาสตร์การพัฒนามหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ พ.ศ. 2566–2570. ชัยภูมิ.

สมคิด บางโม. (2561). การบริหารทรัพยากรมนุษย์. สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2547). พระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือนในสถาบันอุดมศึกษา พ.ศ. 2547. ราชกิจจานุเบกษา, 121(65ก), 1–31.

สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2565). แผนอุดมศึกษาระยะยาว พ.ศ. 2566–2580. กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.

สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2563). คู่มือการบริหารผลการปฏิบัติราชการ. สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ. (2546). พระราชกฤษฎีกาว่าด้วยหลักเกณฑ์และวิธีการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี พ.ศ. 2546. ราชกิจจานุเบกษา, 120(100ก), 1–16.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ. (2563). การบริหารงานภาครัฐแนวใหม่ (PMQA). กรุงเทพฯ.

สำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2566). รายงานผลการประเมินคุณภาพการศึกษาภายในของสถาบันอุดมศึกษา ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2566. กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.

สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561–2580. กรุงเทพฯ.

สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 พ.ศ. 2566–2570. กรุงเทพฯ.

Abdullahi, M. S., Arnaut, M., Adeiza, A., Mahmoud, M. A., Shahreki, J., Aigbogun, O., Kofar Naisa, F. U., Nuhu, M. S., & Ya'u, A. (2025). Mediating role of staff engagement in staff performance among academics of universities: Bootstrapping approach. Journal of Applied Research in Higher Education, 17(5), 1772–1791.

Armstrong, M. (2014). Armstrong's handbook of human resource management practice (13th ed.). Kogan Page.

Boyatzis, R. E. (2008). Competencies in the 21st century. Journal of Management Development, 27(1), 5–12.

Deming, W. E. (1986). Out of the crisis. MIT Press.

Dessler, G. (2017). Human resource management (15th ed.). Pearson.

Herzberg, F. (1959). The motivation to work (2nd ed.). John Wiley & Sons.

Juran, J. M. (1988). Juran on planning for quality. Free Press.

Li, P., Swatdikun, T., Zumitzavan, V., Mahadi, N., & Prempanichnukul, V. (2026). Exploring talent management on employee performance in Chinese higher education institutions: The interplay of job engagement and job satisfaction. Frontiers in Education, 11, Article 1724211.

OECD. (2010). Results-based management in development co-operation: A review of experience. OECD Publishing.

Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (3rd ed.). Harper & Row.