ปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจศึกษาต่อระดับบัณฑิตศึกษาของบุคลากร มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ

ผู้แต่ง

  • ทินนิกร เสมอโชค มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ
  • กฤษณา พัฒเพ็ง มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ

DOI:

https://doi.org/10.65205/jasrru.2569.e3451

คำสำคัญ:

ปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจ, กการศึกษาต่อระดับบัณฑิตศึกษา, บุคลากรมหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้ศึกษาปัจจัยที่มีส่งผลต่อการตัดสินใจศึกษาต่อระดับบัณฑิตศึกษาของบุคลากร มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ มีวัตถุประสงคเพื่อ 1) ศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจศึกษาต่อระดับบัณฑิตศึกษาของบุคลากรมหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ และ2) เปรียบเทียบปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจศึกษาต่อระดับบัณฑิตศึกษาของบุคลากร มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ  โดยใช้วิธีการวิจัยแบบเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างได้แก่บุคลากร มหาวิทยาลัยราชภัฏ จำนวน 186 คน ได้มาจากตารางขนาดของกลุ่มตัวอย่างของเครซี่และมอร์แกน เครื่องมือที่ใชในการวิจัย คือ แบบสอบถามที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น โดยมีค่า IOC = 0.91 สถิติที่ใชในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบความแตกต่างของปัจจัยด้วยการใช้สถิติ Friedman Test ผลการวิจัย พบว่า ปัจจัยที่มีส่งผลต่อการตัดสินใจศึกษาต่อระดับบัณฑิตศึกษาของบุคลากร มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( = 4.50, S.D.=0.27) ส่วนการเปรียบเทียบปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจศึกษาต่อ ระดับบัณฑิตศึกษาของบุคลากร มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ ความแตกต่างของปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจศึกษาต่อระดับบัณฑิตศึกษาของบุคลากร มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 ( = 18.58, df = 5, p = .002) ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่าหลักสูตรและการจัดการเรียนการสอน และความน่าเชื่อถือของสถาบัน เป็นปัจจัยที่มีความสำคัญต่อการตัดสินใจศึกษาต่ออาจเป็นเพราะมีความต้องการพัฒนาตนเองในเชิงวิชาการและวิชาชีพ จึงให้ความสำคัญกับคุณภาพของหลักสูตรที่ทันสมัย มีความยืดหยุ่นในการจัดเวลาเรียน และคุณภาพของอาจารย์ผู้สอนเพื่อสร้างความมั่นใจในคุณภาพการศึกษาและการยอมรับของสังคม

Downloads

Download data is not yet available.

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2562). ประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง นโยบายและจุดเน้นของกระทรวงศึกษาธิการ ปีงบประมาณ พ.ศ. 2564. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.

ชัยพร จูผลดี. (2564). ปัจจัยที่มีผลต่อความต้องการเลือกเรียนระดับอุดมศึกษาของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายกรณีศึกษาในจังหวัดนนทบุรี [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย].

ชาญเดช เจริญวิริยะกุล และวราพร ดำรงกูลสมบัติ (2566). ปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจเลือกเรียนสถาบันการศึกษา: กรณีการศึกษา ระดับบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา. วารสารการวิจัยการบริหารการพัฒนา, 13(2), 444-457.

บุญชม ศรีสะอาด. (2554). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 9). สุวีริยาสาส์น.

พรรณพนัช จันหา และอัจฉริยา ปราบอริพ่าย. (2558). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความต้องการศึกษาต่อระดับปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 8(1), 291-318.

พีรยา เวชชศาสตร์,วศินี หนุนภักดี และมานิต สาธิตสมิตพงษ์. (2567). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจเรียนหลักสูตรปริญญาโท:กรณีศึกษาหลักสูตรนโยบายและการบริหารดิจิทัล วิทยาลัยนวัตกรรม มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. วารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์, 12(2), 94-105.

วราภรณ์ ช่วยประคอง. (2562). การตัดสินใจศึกษาต่อระดับบัณฑิตศึกษา คณะรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา. รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์. มหาวิทยาลัยบูรพา. สืบค้นจาก https://buuir.buu.ac.th/xmlui/handle/1234567890/4421.

ศศิธร บูรณ์เจริญ. (2560). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการตัดสินใจศึกษาต่อหลักสูตรระดับปริญญาโทของคณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล. วารสาร Mahidol R2R e-Journal, 4(2), 136-159.

ศิริวรรณ สุวินท์. (2548). องคประกอบที่มีอิทธิพลตอการตัดสินใจเลือกเรียนสาขางานคอมพิวเตอรธุรกิจของนักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ วิทยาลัยอาชีวศึกษาสิงหบุรีจังหวัดสิงหบุรี [วิทยานิพนธ์ ปริญญามหาบัณฑติ, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ].

สโรชา เรียงสอน,จักรพันธ์ กิตตินรรัตน์ และอังคาร คะชาวังศรี. (2567). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจเลือกศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาหลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต. วารสารนวัตกรรมการบริหารการจัดการและการสื่อสาร คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา, 1(3), 71-86.

อภิญญา สุวรรณพงศ์. (2567). ปัจจัยที่มีผลต่อการเลือกศึกษาต่อระดับปริญญาตรีของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย ในประเทศไทย. วารสารวิชาการเฉลิมกาญจนา, 11(2), 29-42.

อุทุมพร ไวฉลาด และจงดี โตอิ้ม. (2559). ปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจศึกษาต่อระดับบัณฑิตศึกษาของนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาคณะสิ่งแวดล้อมและทรัพยากรศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 10(2), 165-177.

Becker, G. S. (1964). Human capital: A theoretical and empirical analysis, with special reference to education (2nd ed.). National Bureau of Economic Research / Columbia University Press. https://www.nber.org/system/files/chapters/c3730/c3730.pdf NBER.

Bleakley, H. (2010). Health, human capital, and development. Annual Review of Economics, 2(1), 283-310.

Cronbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16(3), 297–334. https://doi.org/10.1007/BF02310555.

Goldin, C. (2016). Human capital. In C. Diebolt & M. Haupert (Eds.), Handbook of Cliometrics (pp. 55-86). Springer.

Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610. https://doi.org/10.1177/001316447003000308

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

26-07-2026

รูปแบบการอ้างอิง

เสมอโชค ท. ., & พัฒเพ็ง ก. (2026). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจศึกษาต่อระดับบัณฑิตศึกษาของบุคลากร มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ. วารสารราชภัฏสุรินทร์วิชาการ, 4(2), e3451. https://doi.org/10.65205/jasrru.2569.e3451