ความมั่นคงไซเบอร์ในยุคโลกาภิวัตน์ : นโยบายและมาตรการรับมือของประเทศไทย
คำสำคัญ:
ความมั่นคงไซเบอร์, โลกาภิวัตน์, นโยบายรัฐไทยบทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์แนวคิดด้านความมั่นคงไซเบอร์ในบริบทของรัฐศาสตร์ โดยเชื่อมโยงระหว่างทฤษฎีความมั่นคงแบบดั้งเดิม (Traditional Security) ความมั่นคงแบบไม่ใช่ทางทหาร (Non-traditional Security) และแนวคิด Cybersecurity กับปรากฏการณ์โลกาภิวัตน์ (globalization) ที่ส่งผลต่อโครงสร้างอำนาจและความเปราะบางของรัฐ การศึกษาพบว่า ภัยคุกคามไซเบอร์ไม่เพียงกระทบด้านเทคนิคหรือเศรษฐกิจ แต่ยังสัมพันธ์กับอำนาจรัฐและอธิปไตย โดยอาจเกิดจากรัฐอื่น กลุ่มผู้เล่นที่ไม่ใช่รัฐ หรือเครือข่ายอาชญากรรมข้ามชาติ ตัวอย่างที่เห็นชัด ได้แก่ การโจมตีมัลแวร์ WannaCry ในระดับสากล และเหตุการณ์โจมตีทางไซเบอร์ในประเทศไทย เช่น การโจมตีระบบโรงพยาบาลและธนาคาร การวิเคราะห์เชิงทฤษฎีชี้ให้เห็นว่ากรอบ Realism, Liberalism และ Constructivism สามารถอธิบายกลยุทธ์การป้องกันและการสร้างมาตรการร่วมระหว่างประเทศ รวมถึงการกำหนดบรรทัดฐานความมั่นคงไซเบอร์ในเวทีโลก ในบริบทของประเทศไทย รัฐได้ออกพระราชบัญญัติการรักษาความมั่นคงปลอดภัยไซเบอร์ พ.ศ. 2562 เพื่อสร้างกลไกและมาตรการป้องกันภัยคุกคามที่กระทบต่อโครงสร้างพื้นฐานสำคัญและความมั่นคงของรัฐ ทั้งนี้ การกำหนดนโยบายไซเบอร์ของไทยสะท้อนถึงความพยายามสร้างสมดุลระหว่างการรักษาความมั่นคงของรัฐและการคุ้มครองสิทธิเสรีภาพพลเมือง ผลการศึกษาเน้นย้ำว่าความมั่นคงไซเบอร์ในยุคโลกาภิวัตน์เป็นทั้งความท้าทายเชิงนโยบายและสมรภูมิทางการเมืองใหม่ รัฐไทยจำเป็นต้องออกแบบมาตรการที่ครอบคลุมทั้งด้านอำนาจ กติกา และความร่วมมือระหว่างประเทศ เพื่อสร้างความมั่นคงที่สอดคล้องกับบริบทโลกดิจิทัล
Downloads
เอกสารอ้างอิง
ASEAN. (2021). ASEAN Cybersecurity Cooperation Strategy. ASEAN Secretariat.
Buzan, B., Wæver, O., & De Wilde, J. (1998). Security: A new framework for analysis. Lynne Rienner.
Chachavalpongpun, P. (2020). Coup, King, Crisis: A Critical Interregnum in Thailand. Springer.
Choucri, N. (2012). Cyberpolitics in international relations. MIT Press.
Deibert, R. J. (2013). Black code: Inside the battle for cyberspace. Signal.
ETDA. (2022). Thailand cybersecurity situation report. Electronic Transactions Development Agency (ETDA).
Healy, J. (2011). The Fierce Domain: Conflict in Cyberspace, 1986 to 2012. Washington. Cyber Conflict Studies Association.
Held, D., & McGrew, A. (2007). Globalization theory: Approaches and controversies. Polity Press.
Howard, P. N., & Hussain, M. M. (2013). Democracy's fourth wave? Digital media and the Arab Spring. Oxford University Press.
iLaw. (2019). Analysis of the draft Cybersecurity Act: State security vs. civil rights. Retrieved from https://ilaw.or.th
International Telecommunication Union. (2021). Global Cybersecurity Index 2021. ITU.
Kello, L. (2017). The Virtual Weapon and International Order. Yale University Press.
Keohane, R. O., & Nye, J. S. (2001). Power and interdependence (3rd ed.). Longman.
Kshetri, N. (2019). Cybersecurity and international relations. In R. J. Deibert (Ed.), The geopolitics of cyberspace (pp. 57–76). Routledge.
Nye, J. S. (2010). Cyber power. Harvard Kennedy School.
Office of the Council of State. (2019). Cybersecurity Act B.E. 2562. Royal Gazette. [in Thai]
Rid, T. (2020). Cyber war will not take place. Oxford University Press.
Segal, A. (2020). The hacked world order. PublicAffairs.
Singer, P. W., & Friedman, A. (2014). Cybersecurity and cyberwar: What everyone needs to know. Oxford University Press.
Thitinan, P. (2020). Cybersecurity and authoritarian resilience in Thailand. Asian Survey, 60(6), 1025–1047. [in Thai]
Walt, S. (1991). The Renaissance of security studies. International Studies Quarterly, 35(2), 211–239.
Waltz, K. (1979). Theory of international politics. Reading. Addison-Wesle.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารราชภัฏสุรินทร์วิชาการ
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
