ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความฉลาดทางดิจิทัลของนักศึกษา วิทยาลัยธาตุพนม มหาวิทยาลัยนครพนม
DOI:
https://doi.org/10.65205/jasrru.2025.2798คำสำคัญ:
ความฉลาดทางดิจิทัล, ปัจจัยที่มีอิทธิพล, นักศึกษา, วิทยาลัยธาตุพนมบทคัดย่อ
งานวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาระดับความสำคัญของความฉลาดทางดิจิทัลของนักศึกษา วิทยาลัยธาตุพนม มหาวิทยาลัยนครพนม 2) เพื่อศึกษาระดับของปัจจัยที่มีต่อความฉลาดทางดิจิทัลของนักศึกษา วิทยาลัยธาตุพนม มหาวิทยาลัยนครพนม และ 3) เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความฉลาดทางดิจิทัลของนักศึกษา วิทยาลัยธาตุพนม มหาวิทยาลัยนครพนม จากการรวบรวมแบบสอบถาม กลุ่มตัวอย่าง ที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ นักศึกษาวิทยาลัยธาตุพนม มหาวิทยาลัยนครพนม ที่ปีการศึกษา 2567 จำนวน 300 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา การวิเคราะห์สัมประสิทธิ์แอลฟ่าของครอนบาค และการวิเคราะห์สมการถดถอยเชิงพหุคูณ
ผลการวิจัยในครั้งนี้ พบว่า 1) นักศึกษาวิทยาลัยธาตุพนม มหาวิทยาลัยนครพนม มีความฉลาดทางดิจิทัลโดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด เรียงลำดับค่าเฉลี่ยจากมากไปหาน้อยสามลำดับแรก ได้แก่ ด้านการรักษาความปลอดภัยของตนเอง ด้านการจัดการบริหารข้อมูลที่ผู้ใช้งานมีการทิ้งไว้บนโลกออนไลน์ และด้านการรักษาอัตลักษณ์ของตนเอง 2) ระดับความคิดเห็นเกี่ยวกับปัจจัยที่ส่งผลต่อความฉลาดทางดิจิทัล โดยรวมอยู่ในระดับมาก เรียงลำดับค่าเฉลี่ยจากมากไปหาน้อย ได้ดังนี้ ปัจจัยด้านบทบาทของผู้ปกครองที่มีต่อความฉลาดทางดิจิทัล ปัจจัยด้านแรงจูงใจในการใช้งานโลกไซเบอร์ ปัจจัยด้านสภาพแวดล้อมทางการเรียน และปัจจัยด้านการจัดการเรียนการสอนที่ส่งเสริมความฉลาดทางดิจิทัล 3) อิทธิพลของสัมประสิทธิ์ การถดถอยกับความฉลาดทางดิจิทัลของนักศึกษา วิทยาลัยธาตุพนม มหาวิทยาลัยนครพนม ประกอบด้วย บทบาทของผู้ปกครอง สภาพแวดล้อมในการเรียนรู้ และแรงจูงใจในการใช้เทคโนโลยีไซเบอร์ มีความสัมพันธ์เชิงบวกและมีนัยสำคัญทางสถิติในระดับ .01 กับระดับความฉลาดทางดิจิทัลของนักศึกษา ในขณะที่การจัดการเรียนการสอนที่ส่งเสริมความฉลาดทางดิจิทัล (B = 0.068, β = 0.064, t = 1.264, Sig = .210) มีอิทธิพลในเชิงบวกเพียงเล็กน้อยต่อความฉลาดทางดิจิทัล และไม่แสดงนัยสำคัญทางสถิติ
Downloads
เอกสารอ้างอิง
โกศล สงเนียม, เทอดศักดิ์ ชมโต๊ะสุวรรณ และนริศรา เจริญพันธุ์. (2567). ปัจจัยที่มีผลต่อการเปิดรับสื่อโทรทัศน์ทางอินเทอร์เน็ตในช่วงการเติบโตของการให้บริการการส่งสัญญาณภาพและเสียงผ่านโครงข่ายอินเทอร์เน็ตในประเทศไทย. วารสารกองทุนพัฒนาสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์, 3(2), 38–75.
จุไร รัตน์วัชราไทย, สุมิตร สุวรรณ และพัชราภา ตันติชูเวช. (2568). การสื่อสารในโลกสมัยใหม่: โอกาสและความท้าทายของการศึกษา. วารสารสังคมศึกษาปริทรรศน์, 1(4), 1-12.
ณัฐฐา พูลสวัสดิ์. (2566). การส่งเสริมความฉลาดทางดิจิทัลผ่านสภาพแวดล้อมการเรียนรู้ในวิทยาลัยอาชีวศึกษา. วารสารเทคโนโลยีการศึกษาและการอาชีวศึกษา, 12(3), 45–60.
ธนารักษ์ สารเถื่อนแก้ว. (2566). การใช้ทรัพยากรการเรียนรู้แบบเปิดเพื่อส่งเสริมความฉลาดทางดิจิทัล. Journal of Applied Education, 1(3), 17–30.
ธีรศักดิ์ หาญนุกูล. (2566). แรงจูงใจในการใช้สื่อดิจิทัลกับพฤติกรรมการเรียนรู้ของนักศึกษามหาวิทยาลัยในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม, 8(2), 50–65.
นิต ยาวงศ์ใหญ่. (2560). แนวทางการพัฒนาทักษะการรู้ดิจิทัลของดิจิทัลเนทีฟ. Veridian E-Journal, Silpakorn University (Humanities, Social Sciences and Arts), 10(2), 1630–1642.
พระมหาสายัณห์ เปมสีโล สำราญ ศรีคำมูล และสนิท วงปล้อมหิรัญ. (2566). การศึกษาความฉลาดทางดิจิทัลของนักศึกษาระดับปริญญาตรีในศตวรรษที่ 21 มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตมหาวชิราลงกรณราชวิทยาลัย. Journal of Political Science Mahamakut Buddhist University, 3(3), 71-90.
มูลนิธิส่งเสริมสื่อเด็กและเยาวชน. (2561). แนวทางการใช้สื่อดิจิทัลอย่างปลอดภัยในครอบครัว. https://www.childmedia.net/
ศศิวิมล เสริมสุข. (2566). การสร้างภูมิคุ้มกันดิจิทัลในครอบครัวผ่านกิจกรรมร่วมกัน: บทบาทของข้อตกลงร่วมในการใช้เทคโนโลยี. วารสารเทคโนโลยีการศึกษาและการสื่อสาร, 15(2), 88–102.
สุทธินันท์ ชื่นชม, กัลยา ใจรักษ์ และอำนาจ โกวรรณ. (2564). รูปแบบการพัฒนาทักษะการรู้ดิจิทัลของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่เพื่อพัฒนาคุณภาพการเรียนรู้, วารสารสารสนเทศศาสตร์, 39(2), 16-33.
สุทิน โรจน์ประเสริฐ. (2567). ครูดิจิทัลภายใต้สื่อใหม่และการเรียนรู้เพื่อความก้าวหน้าของมนุษยชาติ. วารสารวิชาการเซาธ์อีสบางกอก, 10(1), 126–137.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2566). รายงานการสำรวจการมีการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารในครัวเรือน พ.ศ. 2566. https://www.nso.go.th/nsoweb/storage/survey_detail/2025/20250228090924_27941.pdf
สำนักวิชาการศึกษาทั่วไปและนวัตกรรมการเรียนรู้อิเล็กทรอนิกส์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา. (2562). เอกสารประกอบการสอนรู้เท่าทันดิจิทัล Digital Literacy. https://gen-ed.ssru.ac.th
อรัญ ซุยกระเดื่อง. (2562). ปัจจัยเชิงสาเหตุที่ส่งผลต่อการรู้ดิจิทัลของนักเรียนมัธยมศึกษาชั้นปีที่ 6 ในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ : การวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้างพหุระดับ. วารสารการวัดผลการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 25(2), 296-312.
Digital Economy Promotion Agency. (2022, August 18). Master Plan for Digital Economy Promotion Phase II. https://www.depa.or.th/storage/app/media/file/3_%20DEP%20plan%2066-70_master-plan_compressed.pdf
DQ Institute. (2023, May 23). DQ Global Standards Report 2023: Digital Citizenship, Digital Intelligence, and Digital Skills. https://www.dqinstitute.org/wp-content/uploads/2023/05/DQStandardReport2023.pdf
El Yazidi, R. (2024). Exploring the components of digital identity on social network sites: Identifier, post, profile photo, and selfie. European Scientific Journal, ESJ, 20(1), 1-15. https://doi.org/10.19044/esj.2024.v20n1p1
Krejcie, R. V. and Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Park, Y. (2019, March 22). DQ Global Standards Report 2019: Common Framework for Digital Literacy, Skills, and Readiness. https://www.dqinstitute.org/wp-content/uploads/2019/11/DQGlobalStandardsReport2019.pdf
Stern, W. (1914). Der Intelligenzquotient: Intelligenzalter ÷ Lebensalter bei Kindern.
Zeitschrift für angewandte Psychologie, 7, 592–607.
Van Deursen, A. J. A. M., Helsper, E. J., & van Dijk, J. A. G. M. (2021). Digital motivation
and smart use: A model of how motivation drives digital skill development.
Journal of Digital Literacy, 15(2), 101–120.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
หมวดหมู่
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารราชภัฏสุรินทร์วิชาการ
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
