แนวทางการพัฒนารูปแบบและยกระดับการประเมินหลักสูตรวิชาชีพครูระดับปริญญาเอก โดยการประยุกต์ใช้การประเมินแบบพหุปัญญา ตามแนวคิดของไทเลอร์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเสนอแนวทางการพัฒนารูปแบบและยกระดับการประเมินหลักสูตรวิชาชีพครูระดับปริญญาเอกโดยการประยุกต์ใช้การประเมินแบบพหุปัญญา ตามแนวคิดของไทเลอร์ ซึ่งยึดวัตถุประสงค์ทางการศึกษาเป็นศูนย์กลาง เข้ากับแนวคิดการประเมินแบบพหุปัญญาที่มุ่งสะท้อนศักยภาพของผู้เรียนอย่างหลากหลายและรอบด้าน เนื้อหานำเสนอสาระสำคัญของแนวคิดการประเมินหลักสูตร การกำหนดวัตถุประสงค์ ผลลัพธ์การเรียนรู้ การจัดประสบการณ์การเรียนรู้ และการประเมินผลที่สอดคล้องกับพฤติกรรมการเรียนรู้ที่คาดหวัง การบูรณาการทั้งสองแนวคิดช่วยยกระดับการประเมินหลักสูตรจากการมุ่งวัดผลสัมฤทธิ์เชิงปริมาณ ไปสู่การประเมินเชิงคุณภาพที่ครอบคลุมมิติความรู้ ทักษะ กระบวนการคิด และคุณลักษณะทางวิชาชีพครู บทความนี้ชี้ให้เห็นว่าการประเมินที่มีความเป็นระบบตามแนวคิดของไทเลอร์ ร่วมกับความยืดหยุ่นของการประเมินแบบพหุปัญญา จะช่วยส่งเสริมการพัฒนาผู้เรียนระดับบัณฑิตศึกษาอย่างเต็มศักยภาพ และเป็นกลไกสำคัญในการพัฒนาหลักสูตรให้มีคุณภาพ ทันสมัย และตอบสนองต่อการเรียนรู้ตลอดชีวิตในบริบทการศึกษาศตวรรษที่ 21
Article Details
เอกสารอ้างอิง
จิตติมา สุขีรัตน์. (2564). การพัฒนาเมืองอัจฉริยะ: แนวคิดและนโยบายในประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิจารณ์ พานิช. (2563). การเรียนรู้เชิงลึกกับการศึกษายุคใหม่. กรุงเทพมหานคร: สถาบันส่งเสริมการจัดการความรู้เพื่อสังคม.
วรากรณ์ สามโกเศศ. (2560). การพัฒนาทุนมนุษย์กับการศึกษาไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มติชน.
สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2562). แนวทางการประกันคุณภาพการศึกษาในระดับอุดมศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สกอ.
สมพร เทพสิทธิ์. (2562). การบริหารหลักสูตรและการเรียนการสอน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร์.
สมหวัง พิธิยานุวัฒน์. (2561). การประเมินทางการศึกษา: แนวคิดและการประยุกต์ใช้. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุรศักดิ์ ปาเฮ. (2562). แนวคิดการประเมินตามสภาพจริงในระดับอุดมศึกษา. วารสารครุศาสตร์, 47(1), 89–104.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2561). การประเมินเพื่อการเรียนรู้. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อุดมลักษณ์ นาคะโยธิน. (2560). การประเมินหลักสูตรกับการพัฒนาคุณภาพการศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์, 28(2), 45–60.
Armstrong, T. (2018). Multiple intelligences in the classroom (4th ed.). ASCD.
Biggs, J., & Tang, C. (2011). Teaching for quality learning at university (4th ed.). Open University Press.
Black, P., & Wiliam, D. (2009). Developing the theory of formative assessment. Educational Assessment, Evaluation and Accountability, 21(1), 5–31.
Darling-Hammond, L. (2010). Evaluating teacher effectiveness: How teacher performance assessments can measure and improve teaching. Center for American Progress.
Gardner, H. (1983). Frames of mind: The theory of multiple intelligences. Basic Books.
Gardner, H. (1999). Intelligence reframed: Multiple intelligences for the 21st century. Basic Books.
Kohl, B., & Tyson, C. (2012). Teacher education and the struggle for social justice. Teachers College Press.
McMillan, J. H. (2017). Classroom assessment: Principles and practice for effective standards-based instruction (7th ed.). Pearson.
Messick, S. (1994). The interplay of evidence and consequences in the validation of performance assessments. Educational Researcher, 23(2), 13–23.
Ornstein, A. C., & Hunkins, F. P. (2018). Curriculum: Foundations, principles, and issues (7th ed.). Pearson.
Patton, M. Q. (2008). Utilization-focused evaluation (4th ed.). Sage.
Shulman, L. S. (2005). Signature pedagogies in the professions. Daedalus, 134(3), 52–59.
Tyler, R. W. (1949). Basic principles of curriculum and instruction. University of Chicago Press.
Wiggins, G. (1998). Educative assessment: Designing assessments to inform and improve student performance. Jossey-Bass.
Worthen, B. R., Sanders, J. R., & Fitzpatrick, J. L. (2011). Program evaluation: Alternative approaches and practical guidelines (4th ed.). Pearson.
