การถ่ายทอดองค์ความรู้และนวัตกรรมในการลดการสูญเสียอาหารและใช้ประโยชน์จากขยะเศษอาหารในครัวเรือน ตำบลนาฝาย อำเภอเมือง จังหวัดชัยภูมิ
DOI:
https://doi.org/10.65205/jasrru.2569.e3850คำสำคัญ:
การสูญเสียอาหาร, ขยะเศษอาหาร, การถ่ายทอดองค์ความรู้, เศษอาหารในครัวเรือนบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลการถ่ายทอดองค์ความรู้และนวัตกรรมในการลดการสูญเสียอาหารและใช้ประโยชน์จากขยะเศษอาหารในครัวเรือน ตำบลนาฝาย อำเภอเมือง จังหวัดชัยภูมิ ใช้รูปแบบการวิจัยแบบกึ่งทดลอง โดยแบ่งกลุ่มตัวอย่างเป็น 2 กลุ่ม คือกลุ่มทดลอง จำนวน 35 คน และกลุ่มเปรียบเทียบจำนวน 35 คน ทำการวัดผลระดับความรู้ ทัศนคติ และพฤติกรรมในการลดการสูญเสียอาหารและใช้ประโยชน์จากขยะเศษอาหารในครัวเรือน ก่อนและหลังการทดลอง รวมจำนวน 70 คน โดยเลือกพื้นที่การวิจัยแบบเจาะจงคือตัวแทนครัวเรือนในชุมชนตำบลนาฝาย อำเภอเมือง จังหวัดชัยภูมิ เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม การวิเคราะห์ข้อมูล โดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน Paired T-Test และ Independent T-Test กำหนดระดับค่าความเชื่อมั่น 95%
ผลการวิจัยพบว่า ในกลุ่มทดลองส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง ร้อยละ 65.5 มีอายุเฉลี่ย 50.5 ปี เป็นหัวหน้าครอบครัว ร้อยละ 45.0 ระดับการศึกษามัธยมศึกษา ร้อยละ 41.5 สถานภาพสมรส ร้อยละ 72.5 ประกอบอาชีพค้าขายร้อยละ 40.6 ส่วนกลุ่มเปรียบเทียบส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง ร้อยละ 69.4 ส่วนใหญ่อายุเฉลี่ย 51.20 ปี เป็นหัวหน้าครอบครัว ร้อยละ 67.8 ระดับการศึกษามัธยมศึกษา ร้อยละ 51.9 มีสถานภาพสมรส ร้อยละ 86.6 ประกอบอาชีพธุรกิจส่วนตัว ร้อยละ 56.3 หลังจากการดำเนินกระบวนการถ่ายทอดองค์ความรู้และนวัตกรรมในการลดการสูญเสียอาหารและใช้ประโยชน์จากขยะเศษอาหารในครัวเรือน กลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยความรู้ ทัศนคติ และพฤติกรรมสูงกว่าก่อนการทดลอง และกลุ่มเปรียบเทียบ แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
Downloads
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อม. (2563). คู่มือการจัดการขยะเศษอาหารเพื่อขับเคลื่อนสู่สังคมคาร์บอนต่ำ. กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม กรุงเทพมหานคร.
กุลธิดา บรรจงศิริ. (2561). แนวทางการจัดการอาหารที่ถูกทิ้ง. วารสาร Sau Journal of Science Technology, 4(1), 43-53.
นภเกตน์ สายสมบัติ สุนันทา สติมั่น และชาวฤทธิ์ เชาว์สง่า. (2568). แนวทางการจัดการอาหารส่วนเกินใน
ชุมชนเพื่อลดขยะอาหาร. วารสารนิติศาสตร์ รัฐศาสตร์ และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 9(2), 1-23.
เบญจมาส โชติทอง. (2564). ลดโลกร้อน เริ่มต้นจาก“จานอาหาร”ของเรา. มูลนิธิสถาบันสิ่งแวดล้อมไทย กรุงเทพมหานคร.
ภัทรานิษฐ์ ศรีจันทราพันธุ์, และอำพรรณ ไชยบุญชู. (2564). การศึกษาปริมาณขยะในครัวเรือนช่วงการแพร่ระบาดของโรคไวรัสโคโรนา 2019. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 41(2), 1–17.
ภัทรานิษฐ์ ศรีจันทราพันธุ์. (2559). การลดขยะอาหารในครัวเรือนแบบครบวงจร. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร ฉบับภาษาไทย, 36(3), 19-36
สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ, กรมควบคุมมลพิษ และกลุ่มบริษัทดาวประเทศไทย. (2567). Food Waste Hub Thailand : แหล่งรวมนวัตกรรมการจัดการขยะอาหาร. สืบค้นเมื่อ 31 กรกฎาคม 2569, จาก https://www.foodwastehubthailand.com/
Bloom, B. S. (1956). Taxonomy of Educational Objectives, the classification of educational goals – Handbook I: Cognitive Domain. New York: David McKay Company.
Best, J. W. (1981). Research in education (4th ed.). New Jersey: Prentice-Hall.
Food and Agriculture Organization of the United Nations. (2018). Food Loss and Food Waste. http://www.fao.org/food-loss-and-food-waste/en/
United Nations Environment Programme. (2024). Food waste index report 2024: Think eat save, tracking progress to halve global food waste.
United Nations Environment Programme (UNEP). (2021). Food Waste Index Report 2021. Nairobi: United Nations Environment Programme.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
หมวดหมู่
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารราชภัฏสุรินทร์วิชาการ

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.














