การสร้างและหาประสิทธิภาพเตียงไฟฟ้าสำหรับผู้ป่วยติดเตียงเพื่อป้องกันแผลกดทับ
คำสำคัญ:
เตียงนอนไฟฟ้าป้องกันแผลกดทับ, ผู้ป่วยติดเตียง, เบาะหวายเทียมบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อสร้างเตียงไฟฟ้าสำหรับผู้ป่วยติดเตียง เพื่อป้องกันแผลกดทับ 2) เพื่อหาประสิทธิภาพเตียงไฟฟ้าสำหรับผู้ป่วยติดเตียงเพื่อป้องกันแผลกดทับ 3) เพื่อหาความพึงพอใจผู้ใช้เตียงไฟฟ้าสำหรับผู้ป่วยติดเตียง เพื่อป้องกันแผลกดทับ กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยในครั้งนี้ คือ ผู้ป่วยในกลุ่มงานเวชกรรมฟื้นฟูโรงพยาบาลพุทธโสธร จำนวน 30 คน แบบเฉพาะเจาะจง เครื่องมือที่ทำการวิจัย ได้แก่ 1. แบบเก็บรวบรวมข้อมูล เพื่อหาประสิทธิภาพของเตียงไฟฟ้าสำหรับผู้ป่วยติดเตียง เพื่อป้องกันแผลกดทับ 2. แบบสอบถามความพึงพอใจของผู้ใช้ที่มีต่อเตียงไฟฟ้าสำหรับผู้ป่วยติดเตียง เพื่อป้องกันแผลกดทับ สถิติพื้นฐานที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยปรากฏดังนี้ 1) ผลการทดสอบการนอนเตียงไฟฟ้าสำหรับผู้ป่วยติดเตียงที่ทำจากเบาะหวายเทียม โดยใช้แผ่นเทอร์โมมิเตอร์ ในการวัดอุณหภูมิร่างกายผู้ทดลองพบว่า ที่เวลานอน 20 นาที นั้นหัวไหล่ช่วงหลังของผู้ทดลอง เทอร์โมมิเตอร์วัดค่าได้ 37.0 องศาเซลเซียส และช่วงสะโพกถึงก้นกบของผู้ทดลองเทอร์โมมิเตอร์วัดค่าได้ 37.0 องศาเซลเซียส พบว่าเตียงเบาะหวายเทียมป้องกันแผลกดทับ ได้ดีที่สุด โดยมีรอยแดงเกิดเล็กน้อย ส่วนเตียงเบาะหนัง เกิดรอยแดงปานกลาง และ เตียงไม้กับ เตียงปูน เกิดรอยแดงมากไม่แตกต่างกัน 2) การทดสอบนวัตกรรมทางการแพทย์ เตียงไฟฟ้าสำหรับผู้ป่วยติดเตียง เพื่อป้องกันแผลกดทับ เพื่อหาประสิทธิภาพการทำงาน จากการทดสอบอินเวอร์เตอร์ ประสิทธิภาพของอินเวอร์เตอร์ปรับค่าสูงสุดได้ 60 Hz รับน้ำหนักได้ 200 กิโลกรัมจากการทดสอบโดยใช้ผู้ทดสอบที่มีน้ำหนัก 200 กิโลกรัมนอนทดสอบ เตียงสามารถขยับขึ้นและลงได้ หน้าสัมผัสของเตียงที่สัมผัสกับผิวหนังของมนุษย์มีขนาดหน้ากว้าง 4 นิ้ว เพื่อสัมผัสกับผิวหนังร่างกายมนุษย์ได้มากขึ้นระหว่างช่องของแต่ละช่วงขึ้น ลง จะมีช่องระบาย อากาศที่ 14 มิลลิเมตร เพื่อระบายความร้อนได้ดี 3) ผลประเมินความพึงพอใจของประชาชนผู้ใช้ของกลุ่มตัวอย่างที่ใช้นวัตกรรมทางการแพทย์ เตียงไฟฟ้าสำหรับผู้ป่วยติดเตียง เพื่อป้องกันแผลกดทับ จากที่ทางแพทย์ได้ทดสอบเตียงต้นแบบ ได้ผลการทดสอบจากผู้ป่วยที่ใช้งาน พบว่า ด้านส่วนประกอบทั่วไปของนวัตกรรมทางการแพทย์ เตียงไฟฟ้าสำหรับผู้ป่วยติดเตียงเพื่อป้องกันแผลกดทับ โดยรวมเฉลี่ยอยู่ในระดับ มากที่สุด ( =4.51, S.D.=0.52)
เอกสารอ้างอิง
กัลยา รัตนสุภา และคณะ. (2559). ผลการใช้ที่นอนลมป้องกันแผลกดทับในผู้ป่วยศัลยกรรมระบบประสาท. วารสารพยาบาลโรคหัวใจและทรวงอก, 27(1), 74-87.
พรรณอร ทิพยวัฒน์ และคณะ. (2560). การพัฒนาและประเมินผลเครื่องวัดความดันที่เท้าสำหรับป้องกันแผลกดทับในผู้ป่วยเบาหวาน. วารสารเทคนิคการแพทย์และกายภาพบำบัด, 29(1), 101-115.
จิราพร สุวรรณรัตน์ และคณะ. (2562). การเปรียบเทียบผลของที่นอนลมชนิดสลับเซลล์กับที่นอนโฟมในการป้องกันแผลกดทับในผู้ป่วยสูงอายุ. วารสารสมาคมพยาบาลผู้สูงอายุไทย, 21(3), 45-56. https://doi.org/10.14456/tapa.2019.8
ผศ. พญ.นลินี โกวิทวนาวงษ์ (2562) ภาควิชาวิสัญญีวิทยา คณะแพทยศาสตร์มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ หัวหน้าโครงการออกแบบเตียงสำหรับผู้ป่วยอัมพาตและป้องกันแผลกดทับ
ปัญญภัทร ภัทรกัณทากุล และคณะ. (2563). ผลของการใช้นวัตกรรมที่นอนยางรถเพื่อป้องกันแผลกดทับ ในผู้ป่วยที่มีความเสี่ยงต่อการเกิดแผลกดทับ. วารสารพยาบาลศาสตร์และสุขภาพ, 48-60. https://thaijo.org/index.php/jnu/article/view/168326/doi.org/10.14456/tapa.2019.8
สุมิตตรา สีทาสังข์.(2533). การพัฒนาอุปกรณ์เบาะรองนั่งป้องกันแผลกดทับต้นทุนต่ำ. วิทยานิพนธ์ (ศศ.ม. (งานบริการฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ))—มหาวิทยาลัยมหิดล.
Likert, Rensis A. (1961). New Patterns of Management. New York: McGraw-Hill Book Company Inc. Best, John W. (1977). Research in Education. 3rd ed. Englewood Cliffs. New Jersey: Prentice Hall, Inc.
ผศ.ดร. เดชฤทธิ์ มณีธรรม และคณะ. (2565). “คัมภีรการใชงาน พีแอลซีเบคฮอฟฟ (PLC Beckhoff). (ตีพิมพ์ครั้งที่ 1) สำนักพิมพ์ ซีเอ็ดยูเคชั่น (SE-ED)
