แนวทางการพัฒนาทักษะการใช้เทคโนโลยีอย่างมีจริยธรรมเพื่อการเรียนรู้สำหรับ นักศึกษากลุ่มวิศวกรรมเครื่องกล คณะวิศวกรรมศาสตร์และสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับและแนวทางการส่งเสริมสร้างทักษะการใช้เทคโนโลยีอย่างมีจริยธรรมเพื่อการเรียนรู้ของนักศึกษากลุ่มวิศวกรรมเครื่องกล กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาวิจัยครั้งนี้ คือ นักศึกษาหลักสูตรวิศวกรรมศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาวิศวกรรมเครื่องกล คณะวิศวกรรมศาสตร์และสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ ปีการศึกษา 2567 จำนวน 136 คน จากการกำหนดขนาดของกลุ่มตัวอย่างใช้การกำหนดตามตารางเครซี่และมอร์แกน (Krejcie and Morgan) การได้มาของกลุ่มตัวอย่างโดยวิธีการสุ่มตัวอย่างแบบง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสอบถาม แบบมาตราส่วนประมาณค่า Rating Scale มีค่า IOC มีค่าตั้งแต่ 1.00 และค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.95 ค่าอำนาจจำแนก (r) อยู่ระหว่าง 0.45 – 0.75 สถิติที่ใช้ในการวิจัย คือ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า 1) ระดับทักษะการใช้เทคโนโลยีอย่างมีจริยธรรมเพื่อการเรียนรู้ของนักศึกษากลุ่มวิศวกรรมเครื่องกล โดยรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณารายด้านพบว่าอยู่ในระดับมากทุกด้าน โดยเรียงลำดับค่ามัชฌิมเลขคณิตจากมากไปหาน้อย คือ การนำเทคโนโลยีไปใช้อย่างรู้จักจริยธรรม ความสามารถเข้าใจ เคารพมุมมอง ความคิดและความรู้สึกของผู้อื่น ความเอื้อเฟื้อเมื่อผู้ใช้งานในโลกออนไลน์มีปัญหา ความรู้ความเข้าใจทางกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับคอมพิวเตอร์ ความรู้ด้านลิขสิทธิ์และเคารพทรัพย์สินทางปัญญาของผู้อื่น และสิทธิเสรีภาพและการกระทำในสังคมดิจิทัล ตามลำดับ, 2) ผลการสังเคราะห์แนวทางการส่งเสริมทักษะการใช้เทคโนโลยีอย่างมีจริยธรรมเพื่อการเรียนรู้ตามความคิดเห็นของนักศึกษากลุ่มวิศวกรรมเครื่องกล มีรายละเอียดดังนี้ (1) กิจกรรม Role-Playing ที่แทรกอยู่ในกิจกรรมเสริมความรู้พร้อมนำเสนอเป็นการอภิปรายกลุ่มร่วมกัน (2) กิจกรรม Fake News Detection เป็นรูปแบบการแข่งขันเสนอความคิดการพัฒนาและแนวทางการจัดการข่าวปลอม และ (3) กิจกรรมการอบรมเชิงปฏิบัติ การรู้เท่าทันสื่อ โดยมีการเชิญผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายไซเบอร์และความปลอดภัยมาให้ความรู้
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กัญฐณา สุขแก้ว. (2562). ประเด็นทางสังคมและจริยธรรมในการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศของนักศึกษา สาขาระบบสารสนเทศ คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 1(1), 74-83
จิราศักดิ์ นนทะแก้ว. (2565). การส่งเสริมจริยธรรมด้านการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศให้กับนักเรียนนายสิบตำรวจ. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ฯ,9(1), 460-470.
ถวิล อรัญเวศ. (2566). จริยธรรมในการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (ICT). จาก https://www.gotoknow.org/posts/687074 [10/1/2568].
ณฤทธิ์ จึงสมาน . (2566). ทักษะความเป็นพลเมืองดิจิทัลสำหรับนักศึกษาในศตวรรษที่ 21. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 10(12), 197-208.
บุญชม ศรีสะอาด. (2553). การวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่ 8. กรุงเทพฯ : สุวีริยาสาส์น
พิเชษฐ รุ้งลาวัลย์. (2550). การศึกษาความต้องการด้านคุณธรรมจริยธรรมสาหรับ หลักสูตรด้านคอมพิวเตอร์ในระดับอุดมศึกษา. วิทยานิพนธ์ สาขาเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนคร เหนือ.
รัตน์ชนก พราหมณ์ศิริ. (2564). การใช้เทคโนโลยีกับการจัดการศึกษาของนักศึกษาระดับอุดมศึกษาในจังหวัดพิษณุโลก.วารสารวิจัยทางการศึกษา, 16(1) 27-38
รัตนาวดี เที่ยงตรง. (2564). การศึกษาการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อการจัดการเรียนรู้ของครูในสถานศึกษา สังกัด สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุโขทัย เขต 2. การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยนเรศวร
สุภิญญา กลางณรงค์ และณภัทร เรืองนภากุล. (2565). ความเป็นพลเมืองยุคดิจิทัลกับการรับมือด้านมืดออนไลน์ในวิถีปรกติใหม่. จาก https://blog.cofact.org/digitalcitizen/[ 20/11/2567].
นิกร โภคอุดม และ กัญจน์ณิชา โภคอุดม. (2565). การรับรู้ข่าวสารในยุคดิจิทัล. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย ฉบับสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 12(1), 60-69.
Ezeji, C. L. (2024). Emerging technologies and cyber-crime: strategies for mitigating cyber-crime and misinformation on social medianand cyber systems. International Journal of Business Ecosystem and Strategy (2687-2293), 6(4), 271-284.
Positioningmag. (2563). When the ‘New Normal’ lifestyle is increasingly creating ‘inequality’ for those who cannot access the internet. From https://positioningmag.com/1306152 [20/1/2568].
