The Role of The Sangha in Buddhist Public Welfare
Main Article Content
Abstract
This research article has two objectives: 1. To study the concept of the role of monks and 2. To analyze the role of monks in Buddhist public welfare. This is a qualitative research.
The research results found that the role of public welfare in Buddhism began since the time of the Buddha. The Buddha assigned 60 monks to travel to help people around the world, which is to spread Buddhism. This is the beginning of public welfare that is a collaboration between monks and the general public. There is also a role in helping people, such as coordinating with relevant agencies, including helping the poor, bedridden patients, the disabled, and the elderly, donating money, rice, dry food, and daily necessities to those affected by fires in the area. The role of monks in Buddhist public welfare
is found to integrate the principles of Buddhism, namely, the principle of
loving-kindness and compassion, which is to show love in things that want to help others, have compassion in all aspects, are not lazy to help the community, are ready to develop themselves for the benefit of the public truly, and work with a mind that thinks of pity for those in need, which will be characterized by working with a volunteer spirit, wishing to be free from suffering. Ready to create sustainable happiness
Article Details
References
กรมการศาสนา. (2540). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จของเจ้าอาวาสในการพัฒนาวัดให้เป็นศูนย์กลางชุมชน. กรุงเทพมหานคร: กรมการศาสนา.
กัลยกร ลาภเดโช และ สมบูรณ์ สุขสำราญ. (2565). “บทบาทพระสงฆ์กับการพัฒนาสังคมไทย”. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี. 5 (1) : 1.
คนึงนิตย์ จันทบุตร และสุบรรณ จันทบุตร. (2545). ความสำเร็จในการปฏิบัติภารกิจของวัด : ศึกษาเฉพาะกรณีวัดป่านานาชาติ อำเภอตระการพืชผล จังหวัดอุบลราชธานี. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.
จิรพรรณ กาญจนะจิตรา. (2536). การพัฒนาชุมชน. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
นิธิ เอียวศรีวงศ์. (2543). พุทธศาสนาในความเปลี่ยนแปลงทางสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิโกมลคีมทอง.
พระเทพปริยัติสุธี (วรวิทย์ คงฺคปญฺโญ). (2545). เอกสารประกอบการบรรยาย เรื่องการคณะสงฆ์และการพระศาสนา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2536). สถานการณ์พระพุทธศาสนาพลิกหายนะเป็นพัฒนา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์การศาสนา.
พระธีรพันธุ์ ฐิตธมฺโม (บุญบาง), พระศรีสมโพธิ และ ศิริโรจน์ นามเสนา. (2565). “การศึกษางานสาธารณสงเคราะห์ของคณะสงฆ์จังหวัดนครสวรรค์ที่มีต่อการพัฒนาสังคม”. วารสารวิจยวิชาการ. 5 (2) : 27.
พระไพศาล วิสาโล (วงศ์วรวิสิทธิ์). (2546). พุทธศาสนาในอนาคตแนวโน้มและทางออกจากวิกฤต. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.
พระมหาสันติ ฐานวโร (ประสพสุข). (2560). “การประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรมในงานสาธารณสงเคราะห์ของคณะสงฆ์เขตทุ่งครุ กรุงเทพมหานคร”. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาอัครเดชา อคฺคเตโช (พรหมเสนา). (2553). “พระพุทธศาสนากับศาสตร์แห่งการใช้เหตุผลนำพา สังคมปลอดภัยและสันติสุข”. พุทธจักร. 46 (5) : 60.
พระสุภาพ สุภาโว (บัวบรรจง). (2561). “บทบาทของพระสงฆ์ในการพัฒนาชุมชนในเขตพื้นที่ตำบลยางค้อม อำเภอพิปูน จังหวัดนครศรีธรรมราช”. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาสังคม. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระวัชระ สีลสุทฺโธ. (2563). “บทบาทด้านการสาธารณสงเคราะห์ของพระภาวนาธรรมาภิรักษ์ (หลวงพ่อรักษ์ อนาลโย) จังหวัดพระนครศรีอยุธยา”. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์ มจร วิทยาเขตแพร่. 6 (1) : 74 – 75.
พินิจ ลาภธนานนท์. (2549). การบวนการเปลี่ยนแปลงทางสังคมกับการปรับเปลี่ยนบทบาทการพัฒนาของพระสงฆ์นักพัฒนาในภาคอีสาน. กรุงเทพมหานคร: กองทุนรัชดาภิเษกสมโภช จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สภานิติบัญญัติแห่งชาติ. (2535). พระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พุทธศักราช 2535. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานสภานิติบัญญัติแห่งชาติ.
สวนดุสิตโพล. (2550). โครงการศึกษาบทบาทพระสงฆ์กับการพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมตามแนวปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต.