The Concept of Rain-Praying Rituals in Buddhism

Main Article Content

Phrakhru Banphodphatthanachai

Abstract

This research aims to 1. study the concept of rain-asking rituals and 2. analyze rain-asking rituals in Buddhism. This is a documentary research. The research results found that the rain-asking ritual has been a long-standing tradition in Thailand, found in all regions of Thailand. Originally, it was a ritual based on the beliefs of each locality. When Thailand was influenced by Buddhism, the rain-asking rituals were also Buddhist rituals. Rain-asking rituals that appear in Thai society include the performance of the Dhammamachcha, the parade of the sandalwood Buddha, the lighting of rockets, and the parade of white elephants. The rain-asking ritual does not appear in Buddhism, but the Tripitaka mentions the causes of rain and its non-rain: 1. The causes of rain include the righteous king, the power of Indra, the power of gods, and the power of sacred animals. 2. The causes of rain include the unrighteous king, the king telling lies, and humans not following the Dhamma

Article Details

How to Cite
Phrakhru Banphodphatthanachai. (2024). The Concept of Rain-Praying Rituals in Buddhism. Journal of Buddhism Science, 2(2), 16–28. retrieved from https://so10.tci-thaijo.org/index.php/JNBS/article/view/1870
Section
Research Articles

References

ฉัตรบงกช ศรีวัฒนสาร. (2546). “การพระราชพิธีสิบสองเดือนในจิตรกรรมฝาผนัง วัดราชประดิษฐสถิตมหาสีมาราม กรุงเทพมหานคร”. สารนิพนธ์ศิลปะศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาประวัติศาสตร์ศิลปะ. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยศิลปากร.

พงษ์จันทร์ คล้ายสุบรรณ์. (2541). ตำนานการขอฝน. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา.

พระครูนันทเจติยาภิบาล (สักขี ไชยา). (2560). การศึกษาวิเคราะห์พิธีกรรมและคุณค่าของพิธีเทศนาคัมภีร์ธรรมพญามัจฉาปลาช่อน”. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระครูสิริสุตานุยุต. (2565). “พระพุทธศาสนากับศาสตร์สมัยใหม่”. ลำพูน: วิทยาลัยสงฆ์ลำพูน มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าอยู่หัว. พระราชพิธีสิบสองเดือน. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์คุรุสภา.

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช. (2547). สารานุกรมไทยสำหรับเยาวชน โดยพระราชประสงค์ในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เล่ม 18. กรุงเทพมหานคร: รุ่งศิลป์การพิมพ์.

พระปันแก้ว อินฺทปญฺโญ (วัทไล). (2564). “การศึกษาพิธีกรรมการขอฝนในล้านนา โดยศึกษาพิธีแห่พระเจ้าไม้แก่นจันทน์ วัดป่าตันหลวง อำเภอแม่ทะ จังหวัดลำปาง”. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

มนตรี สิระโรจนานันท์. (2561). “พระอินทร์ในคัมภีร์พระพุทธศาสนาเถรวาท”. วารสารมหาจุฬาวิชาการ. 5 (1): 44-63.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สานุ มหัทธนาดุล. (25 มีนาคม 2561). คำตอบของพระพุทธศาสนาเรื่องความเสื่อมโทรมทางสิ่งแวดล้อมภายใต้กรอบนิยาม 5. สืบค้นเมื่อ 5 เมษายน 2567, จาก https://www.mcu.ac.th/article/detail/406

สุทธิรักษ์ โกช่วย. (2559). “สัญลักษณ์ บทบาทหน้าที่และคุณค่าของพิธีกรรมการขอฝน”. วิทยานิพนธ์ศิลปศาตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.

หลวงประจักษร์สัชฌุการ (อุดม ทัตตานนท์). (2505). นางนพมาศ หรือ ตำรับท้าวศรีจุฬาลักษณ์, ธนบุรี: โรงพิมพ์ส่งเสริมอาชีพ.

อนุชน หวลทรง และคณะ. (2558). “พระเจ้าในแสนห่าและมอมกับพิธีกรรมขอฝนให้เป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม”. รายงานการวิจัย. กระทรวงวัฒนธรรม.