Monastic Community Management in Buddhism

Main Article Content

Panlop Harukhumja

Abstract

This research article has two objectives: 1) to study the origin and development of Buddhist monastic communities, and 2) to study the management of Buddhist monastic communities using a documentary research methodology.


The research results found that the first monastic community to enter Buddhism was the Pancavaggiya group. The development of the monastic community can be classified into 3 characteristics: the main work, the departmental work, and the work that requires specialized expertise. At present, the monastic community has a top-down administrative structure. The Dhamma and Vinaya and the Sangha Act of 1962 are used to govern and manage the monastic community. In terms of the concept of monastic community management, it consists of management by the Dhamma and Vinaya. The Lord Buddha gave the Sangha the highest priority by considering the Dhamma as the highest priority. He used Dhammathipatai in governance and gave the monks the authority to do everything. The management can be divided into 2 parts: management in the central or central region and management in rural areas or peripheral areas

Article Details

How to Cite
Harukhumja, P. . (2024). Monastic Community Management in Buddhism. Journal of Buddhism Science, 2(1), 15–27. retrieved from https://so10.tci-thaijo.org/index.php/JNBS/article/view/1852
Section
Research Articles

References

กรรมการมูลนิธิมหามกุฏราชวิทยาลัย. (2521). ลักษณะการปกครองคณะสงฆ์ไทยโดยสังเขป ในประวัติการปกครองคณะสงฆ์ไทย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.

คณาจารย์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2551). การปกครองคณะสงฆ์ไทย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ธงชัย สันติวงษ์. (2540). องค์การและการบริหาร. พิมพ์ครั้งที่ 11. กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพานิช.

ธีรยุทธ บุญมี. (2546). ความหลากหลายของชีวิต ความหลากหลายทางวัฒนธรรม. กรุงเทพมหานคร: สายธาร.

พระครูปลัดอาทิตย์ อตฺณวที. (2546). “การศึกษาแนวคิดและวิธีการปกครองคณะสงฆ์ของพระเทพโสภณ (ประยูร ธมฺมจิตโต) : ศึกษาเฉพาะกรณีพระสังฆาธิการในเขตปกครองภาค 2”. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระครูโสภณปริยัติสุธี (ศรีบรรดร ถิรธมฺโม). (2550). สังฆาธิปไตย: ระบบการปกครองสงฆ์. พะเยา: กองทุนเพื่อเอกสารตำราทางพระพุทธศาสนาและวัฒนธรรมเมืองพะเยา.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2550). นิติศาสตร์แนวพุทธ. พิมพ์ครั้งที่ 6, กรุงเทพมหานคร: พิมพ์สวย.

พระมหาวรชัย กลิ่นโพธิ. (2539). “การปกครองคณะสงฆ์ไทยตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์พุทธศักราช 2484”. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พระมหาสมเดช ศรีลางัด. (2544). “การศึกษาเปรียบเทียบแนวความคิดทางการปกครองของพระพุทธศาสนาและของอริสโตเติล”. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหิดล.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สมคิด บางโม. (2546). องค์การและการจัดการ. กรุงเทพมหานคร: จูน พับลิชชิ่ง.

สมเด็จพระมหาสมณเจ้ากรมพระยาวชิรญาณวโรรส. (2501). วินัยมุข เล่ม 3. กรุงเทพมหานคร: มหามกุฏราชวิทยาลัย.

สุวรรณ เพชรนิล. (2536). พุทธปรัชญาเบื้องต้น. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

เสถียร โพธินันทะ. (2541). ประวัติศาสตร์พระพุทธศาสนา. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพมหานคร: สภาการศึกษามหามกุฏราชวิทยาลัย.