เทคนิคการพูดเพื่อสร้างแรงจูงใจในการทำความดีตามหลักพระพุทธศาสนา

Main Article Content

ชญาน์นันท์ อัศวธรรมานนท์
อธิเทพ ผาทา
พระอธิการสมนึก จรโณ

บทคัดย่อ

การพูดเป็นพฤติกรรมพื้นฐานของมนุษย์ที่ทรงพลังอย่างยิ่ง ทั้งในด้านการถ่ายทอดความคิด ความรู้สึก และการปลุกเร้าแรงบันดาลใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อการพูดนั้นมีเป้าหมายเพื่อสร้างแรงจูงใจให้เกิดการกระทำในทางที่ดี ถือได้ว่าเป็นศาสตร์และศิลป์ที่ต้องอาศัยทักษะ ความเข้าใจในจิตวิทยามนุษย์ ตลอดจนองค์ความรู้ทางศาสนาอย่างลึกซึ้ง พระพุทธศาสนาได้ให้ความสำคัญต่อวาจาอันเป็นกุศล โดยเน้นย้ำถึง “วจีสุจริต” และการใช้ถ้อยคำเพื่อประโยชน์ในการเกื้อกูล
บทความวิชาการฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาวิธีการพูดที่สามารถกระตุ้นจิตสำนึกด้านคุณธรรมจริยธรรมและโน้มน้าวให้เกิดการทำความดี โดยใช้หลักคำสอนทางพระพุทธศาสนาเป็นแนวทางสำคัญ เทคนิคการพูดเชิงพุทธนั้นเน้นการพูดด้วยเมตตา มีความจริงใจ อ่อนโยน มีเหตุผล และมุ่งหวังประโยชน์ต่อผู้ฟัง ซึ่งไม่เพียงแต่ส่งผลต่อระดับปัจเจกบุคคล แต่ยังสามารถขยายผลไปสู่ระดับสังคมโดยรวมอีกด้วย

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
อัศวธรรมานนท์ ช. ., ผาทา อ. ., & จรโณ พ. . (2025). เทคนิคการพูดเพื่อสร้างแรงจูงใจในการทำความดีตามหลักพระพุทธศาสนา. วารสารศาสตร์แห่งพุทธ, 4(1), 69–80. สืบค้น จาก https://so10.tci-thaijo.org/index.php/JNBS/article/view/2659
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กาญจนา แก้วเทพ. (2546). จิตวิทยาสังคม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

จรูญ วรรธนะสิน. (2547). การพูดในที่ชุมนุมชน. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.

ณรงค์ ภูมิวุฒิพงศ์. (2550). จิตวิทยาทั่วไป. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

นพดล กรรณิกา. (2559). การพูดเพื่อจูงใจ: ศาสตร์และศิลป์แห่งวาทศิลป์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พนัส ศุภคุณาธรรม. (2545). การพูดในที่สาธารณะ. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.

พุทธทาสภิกขุ. (2540). คำสอนพุทธทาส: อุปมาอุปไมยในธรรมะ. กรุงเทพฯ: ธรรมสภา.

พระเทพเวที. (2552). ธรรมะสำหรับผู้นำ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2543). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระพรหมคุณาภรณ์. (2562). หลักธรรมเพื่อการอยู่ร่วมกันในสังคมอย่างสันติ. กรุงเทพฯ: สถาบันพัฒนาพระวิทยากร.

พูนสุข บุญสันติสุข. (2553). แรงจูงใจและการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง. (ม.ป.ป.). บทที่ 6: การพูดในที่ชุมนุมชน. สืบค้นจาก https://e-learning.mfu.ac.th/mflu/1001103/chapter6/chapter6_4.htm

รัชนา ธัญญากิจจานนท์. (2543). ศิลปะการพูดและการพัฒนาบุคลิกภาพ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สมพงษ์ จิตระดับ. (2549). จิตวิทยาพัฒนาการ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

สุมน อมรวิวัฒน์. (2542). ภาษาเพื่อการสื่อสาร. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.

สุเทพ พงศ์พิทักษ์. (2552). จิตวิทยาการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แม็ค.

อุบลรัตน์ ศิริยุวศักดิ์. (2541). การสื่อสารมวลชนเบื้องต้น. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.