Household Debt Management Based on The Principles of Ditthadhamikattaprayot

Main Article Content

Phramaha Worawat Wichai

Abstract

The results of the study found that debt refers to a relationship between two parties to create acceptance and negotiation of rights that both parties should receive by looking at each other’s benefits. Household debt is divided into 2 types: 1. Formal debt is a debt that debtors make with financial institutions or banks that are certified and controlled by law, and 2. Informal debt is a debt that debtors cannot borrow from financial institutions or banks, so they use informal debt services. The principle of Dhammakathaprayot isa moral principle that is beneficial in the present and can be used to manage household debt. It consists of 4 principles: 1) Uthansampatha is diligence and perseverance. 2) Arakkhasampatha is protecting wealth that is earned through diligence and perseverance in a legitimate way. 3) Kalyanamitta is associating with good friends who are complete in faith, morality, generosity, and wisdom. 4) Samajiva is living a simple life, knowing the path to wealth and the path to wealth loss.

Article Details

How to Cite
Wichai, . P. W. (2024). Household Debt Management Based on The Principles of Ditthadhamikattaprayot. Journal of Dhamma Sana, 2(2), 33–46. retrieved from https://so10.tci-thaijo.org/index.php/JDSN/article/view/1707
Section
Articles

References

จริยา ภัทรธีรานันท์. (2546). ปัญหาหนี้เสียของสถาบันการเงินในช่วงวิกฤติเศรษฐกิจ. ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.

จิ๊ด เศรษฐบุตร. (2541). หลักกฎหมายแพ่งลักษณะหนี้. พิมพ์ครั้งที่ 19. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ชัยยุทธ วัชรานนท์. (2546). ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ฉบับปัจจุบัน. กรุงเทพมหานคร: อัมรินทร์การพิมพ์.

ฐานิตา มีลา. (2556). “ปัจจัยที่ส่งผลต่อการเป็นหนี้นอกระบบของชาวนา ในเขตอำเภอปากท่อจังหวัดราชบุรี”. วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาการประกอบการ. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยศิลปากร.

นุกูล ตรีเจริญ. (2548). “การศึกษาภาระหนี้สินของนายทหารชั้นประทวนสังกัดกองบัญชาการกองพลทหารปืนใหญ่ต่อสู้อากาศยาน”. ปัญหาพิเศษพัฒนาประศาสนศาสตร์มหาบัณฑิต สาขานโยบายสาธารณะ. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยบูรพา.

ปิ่น มุทุกันต์. (2542). เรือนชั้นนอก-เรือนชั้นใน. พิมพ์ครั้งที่ 16. กรุงเทพมหานคร: สร้างสรรค์บุ๊คส์.

พรรณุภา ธุวนิมิตรกุล. (2555). การเงินธุรกิจ. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพมหานคร:มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช). (2548). คำวัด. กรุงเทพมหานคร: เลี่ยงเชียง.

พระเมธีวชิโรดม (วุฒิชัย วชิรเมธี). (2559). เคล็ดลับหัวใจเศรษฐี. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์สปายะ.

เยาวเรศ ทับพันธุ์. (2549). ปัจจัยกำหนดแหล่งเงินกู้และระดับการกู้ยืมของครัวเรือนชนบท. กรุงเทพมหานคร: สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย.

วนิศา โชคปลอด. (2554). “การเป็นหนี้นอกระบบของพนักงาน: กรณีศึกษานิคมสวนอุตสาหกรรมเครือสหพัฒน์ศรีราชา จังหวัดชลบุรี”, วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาบริหารงานยุติธรรม. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยบูรพา.

ศิริขวัญ วิเชียรเพลิศ. (2558). รายงานการศึกษากองทุนหมู่บ้านและชุมชนเมืองแห่งชาติ. กรุงเทพมหานคร: สำนักงบประมาณของรัฐสภา สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.

สุพิษญ์ชญา เหล่าธรรมทัศน์. (2551). เอกสารประกอบคำสอนวิชา บช. 201 การบัญชี. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

เสนีย์ ปราโมช. (2539). ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ว่าด้วยนิติกรรมและหนี้.กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพานิช.

โสภณ รัตนากร. (2551). คำอธิบายประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ว่าด้วยหนี้. พิมพ์ครั้งที่ 11. กรุงเทพมหานคร: นิติบรรณการ.

แสวง รัตนมงคลมาศ. (2537). องค์กรการนำการตัดสินใจ. กรุงเทพมหานคร: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.