ผลของการจัดการเรียนรู้โดยใช้วิธีการทางประวัติศาสตร์ที่มีต่อความสามารถ ในการวิเคราะห์สาเหตุและผลสืบเนื่องทางประวัติศาสตร์ เรื่อง สถานการณ์ของโลกในคริสต์ศตวรรษที่ 21ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6
คำสำคัญ:
การจัดการเรียนรู้โดยใช้วิธีการทางประวัติศาสตร์, ความสามารถในการวิเคราะห์สาเหตุและผลสืบเนื่องทางประวัติศาสตร์, ความคิดเห็นต่อการจัดการเรียนรู้โดยใช้วิธีการทางประวัติศาสตร์บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง สถานการณ์ของโลกในคริสต์ศตวรรษที่ 21 ระหว่างก่อนเรียนและหลังเรียนโดยใช้วิธีการทางประวัติศาสตร์ 2. ศึกษาความสามารถในการวิเคราะห์สาเหตุและผลสืบเนื่องทางประวัติศาสตร์หลังเรียนโดยใช้วิธีการทางประวัติศาสตร์ และ 3. ศึกษาความคิดเห็นของนักเรียนที่มีต่อการจัดการเรียนรู้โดยใช้วิธีการทางประวัติศาสตร์ เรื่อง สถานการณ์ของโลกในคริสต์ศตวรรษที่ 21 กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6/3 โรงเรียนหล่มสักวิทยาคม ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2567 จำนวน 38 คน ได้มาจากการสุ่มแบบกลุ่ม เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แผนการจัดการเรียนรู้ จำนวน 5 แผน แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน จำนวน 30 ข้อ แบบวัดความสามารถในการวิเคราะห์สาเหตุและผลสืบเนื่องทางประวัติศาสตร์ จำนวน 3 ข้อ และแบบสอบถามความคิดเห็น จำนวน 25 ข้อ สถิติที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบค่าทีแบบไม่เป็นอิสระต่อกัน
ผลการวิจัยพบว่า 1. ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง สถานการณ์ของโลกในคริสต์ศตวรรษที่ 21 ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนโดยใช้วิธีการทางประวัติศาสตร์ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. ความสามารถในการวิเคราะห์สาเหตุและผลสืบเนื่องทางประวัติศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 หลังเรียนโดยใช้การจัดการเรียนรู้โดยวิธีการทางประวัติศาสตร์ พบว่า โดยภาพรวมอยู่ในระดับดี และ 3. ผลการศึกษา ความคิดเห็นของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ที่มีต่อการจัดการเรียนรู้โดยใช้วิธีการทางประวัติศาสตร์ พบว่า โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด
Downloads
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2565). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พุทธศักราช 2562 (แก้ไขเพิ่มเติม). สยามสปอร์ต ซินดิเคท.
ฐาปนีย์ รักภูบาล. (2565). ผลของการจัดการเรียนรู้โดยใช้วิธีการทางประวัติศาสตร์ที่มีต่อความสามารถในการวิเคราะห์สาเหตุและผลสืบเนื่องทางประวัติศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 [วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร]. DSpace at Silpakorn University. ithesis-ir.su.ac.th/dspace/bitstream/123456789/4324/1/61262304.pdf
ทิศนา แขมมณี. (2551). ศาสตร์การสอน องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 7). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10). สุวีริยาสาส์น.
วินัย พงศ์ศรีเพียร. (2543). คู่มือการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนประวัติศาสตร์. กรมการศาสนา.
วงเดือน นาราสัจจ์. (2550). ประวัติศาสตร์: วิธีการและพัฒนาการ (พิมพ์ครั้งที่ 2). ภาควิชาประวัติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
วัชรพล นาคทับ, ศศิพัชร จำปา และ ชัยรัตน์ โตศิลา. (2566). ผลการใช้วิธีการทางประวัติศาสตร์ที่มีต่อความสามารถในการใช้แหล่งเรียนรู้เพื่อสร้างความรู้เกี่ยวกับอดีตและเจตคติต่อการศึกษาประวัติศาสตร์ท้องถิ่น รายวิชาราชบุรีศึกษาของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย. วารสารสหวิทยาการ มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 6(3), 1195 – 1208. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jmhs1_s/article/download/263316/179425/1035356
ศศิพัชร จำปา. (2558). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นโดยใช้แหล่งเรียนรู้ทางประวัติศาสตร์เพื่อส่งเสริมกระบวนการคิดทางประวัติศาสตร์. [วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร]. คลังปัญญา มหาวิทยาลัยศิลปากร. https://shorturl.asia/pQWNw
สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา. (2554). เพื่อนคู่คิด มิตรคู่ครู แนวทางการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ประวัติศาสตร์. โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
สิริวรรณ ศรีพหล. (2554). การจัดการเรียนการสอนเพื่อพัฒนาความเป็นพลโลก. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สุคนธ์ สินธพานนท์. (2550). สุดยอดวิธีสอนสังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม นำไปสู่การจัดการเรียนรู้ของครูยุคใหม่. อักษรเจริญทัศน์.
สุพัตรา คำสุข, สิริวรรณ ศรีพหล และ สมประสงค์ น่วมบุญลือ. (2556). ผลการสอนโดยวิธีการทางประวัติศาสตร์ที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความสามารถในการคิดวิเคราะห์ เรื่องประวัติศาสตร์อาเซียน สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนบ้านปราสาท จังหวัดศรีสะเกษ. KKU Research Journal (Graduate Studies) Humanities and Social Sciences, 1(2), 55 – 62. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/gskkuhs/article/view/30424/26239
เฉลิม มลิลา นิติเขตต์ปรีชา. (2559). เทคนิควิธีการสอนประวัติศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 6). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เตช บุนนาค. (2518). วิธีการของประวัติศาสตร์. ใน ชาญวิทย์ เกษตรศิริ และ สุชาติ สวัสดิ์ศรี (บ.ก.), ปรัชญา ประวัติศาสตร์. ไทยวัฒนาพานิช.
ลาวัณย์ วิทยาวุฑฒิกุล และคณะ. (2543). คู่มือการเรียนการสอนประวัติศาสตร์ไทย ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. ไทยวัฒนาพานิช.
Chapman, A. (2003). Conceptual Awareness Through Categorizing: Using ICT to Get Year 13 Reading. Teaching History, 111, 38 – 44. https://shorturl.asia/HuWQ8
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of Psychological Testing (5th ed). Harper & Row.
Hill, C. P. (1953). Suggestions on The Teaching of History. UNESCO.
Nersäter, A. (2019). Students’ Understanding of Historical Sources – A Composite Ability. Nordidactica: Journal of Humanities and Social Science Education, (1), 105 – 131. https://journals.lub.lu.se/nordidactica/article/download/19951/18000
Rovinelli, R. J. & Hambleton, R. K. (1977). On The Use of Content Specialists in The Assessment of Criterion - Referenced Test Item Validity. Tijdschrift Voor Onderwijsresearch, 2(2), 49 – 60. https://psycnet.apa.org/record/1979-12368-001
Seixas, P. & Morton, T. (2013). The Big Six: Historical Thinking Concepts. Nelson Education.
Waring, S. M. & Robinson, K. S. (2010). Developing Critical and Historical Thinking Skills in Middle Grades Social Studies. Middle School Journal, 42(1), 22 – 28. knilt.arcc.albany.edu/images/5/58/Developing_Critical_and_Historical_Thinking_Skills.pdf
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
