การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น เรื่อง การแปรรูปอาหารจากปลา ของนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนเพียงหลวง 3 สาขาพระธาตุโบอ่อง
คำสำคัญ:
หลักสูตรท้องถิ่น, การแปรรูปอาหารจากปลา, การพัฒนาหลักสูตรบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น เรื่อง การแปรรูปอาหารจากปลา สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 เพื่อศึกษาผลการใช้หลักสูตรท้องถิ่น และ เพื่อศึกษาผลความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อหลักสูตรท้องถิ่น กลุ่มเป้าหมายที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ นักเรียนชั้นเรียนประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนเพียงหลวง 3 สาขาพระธาตุโบอ่อง ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2567 จำนวน 1 ห้องเรียน รวมจำนวนนักเรียน 29 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย หลักสูตรท้องถิ่น เรื่อง การแปรรูปอาหารจากปลา จำนวน 6 หน่วยการเรียน แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน จำนวน 30 ข้อ แบบประเมินทักษะปฏิบัติจำนวน 3 ด้าน รวม 6 ข้อ และแบบสอบถามความพึงพอใจ จำนวน 15 ข้อสถิติที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า 1. การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น เรื่อง การแปรรูปอาหารจากปลา ได้หลักสูตรทั้งหมด 6 หน่วยการเรียน รวม 15 ชั่วโมง มีผลการประเมินจากผู้เชี่ยวชาญอยู่ในระดับมากที่สุด ( = 4.89, S.D. = 0.08) 2. ผลการใช้หลักสูตรท้องถิ่น เรื่อง การแปรรูปอาหารจากปลา สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนเพียงหลวง 3 สาขาพระธาตุโบอ่อง ปรากฏผลดังนี้ 1) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียน (
= 26.21, S.D. = 2.15) สูงกว่าก่อนเรียน (
= 17.48, S.D. = 3.62) 2) ทักษะปฏิบัติของนักเรียนหลังการใช้หลักสูตรท้องถิ่นอยู่ในระดับดี และ 3. ผลการศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อหลักสูตรท้องถิ่น เรื่อง การแปรรูปอาหารจากปลา พบว่า นักเรียนมีความพึงพอใจในภาพรวมโดยเฉลี่ยอยู่ในระดับมากที่สุด
Downloads
เอกสารอ้างอิง
กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ. (2540). การประเมินคุณภาพการศึกษา พ.ศ. 2539. โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. คุรุสภา ลาดพร้าว.
ฆนัท ธาตุทอง. (2560). การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น. เพชรเกษมการพิมพ์.
จินตวีร์ เกษมศุข. (2561). แนวคิดการมีส่วนร่วมของประชาชนเพื่อการพัฒนาชุมชนที่ยั่งยืน. วารสารวิชาการ มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 26(50), 169 – 186. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/ husojournal/article/view/116188/89514
จุรี ทัพวงษ์, ปวริศา จรดล และ นภาภรณ์ ธัญญา. (2567). รูปแบบการจัดการสำหรับผู้เรียนหลักสูตรวิชาชีพระยะสั้นเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการเป็นผู้ประกอบการของวิทยาลัยเทคนิคบางแสน. วารสารพุทธจิตวิทยา, 9(1), 37 - 50. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jbp/article/view/271795/182538
ดวงเดือน พินสุวรรณ์. (2558). การพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษากลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์. ใน ประมวลสาระชุดวิชา สัมมนาหลักสูตรและการเรียนการสอนวิทยาศาสตร์ หน่วยที่ 6 – 10. สาขาวิชาศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ทิวาวรรณ คล้ายคลึง. (2562). การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น เรื่อง ขนมพื้นบ้าน อำเภอกงไกรลาศ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 - 6 [วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์]. ThaiLIS. https://opac.uru.ac.th/bibitem?bibid=b00112553
ธำรง บัวศรี. (2558). ทฤษฎีหลักสูตรการออกแบบและการพัฒนา (พิมพ์ครั้งที่ 4). ธนธัช การพิมพ์.
นิธิโรจน์ เกษมีฤทธิ์ขจร และ ภูฟ้า เสวกพันธ์. (2560). การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น เพื่อเสริมสร้างอัตลักษณ์สมุทรสาคร สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 19(2), 108 - 119. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/edujournal_nu/article/ view/88750/69780
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10). สุวีริยาสาส์น.
พระราชบัญญัติส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย พ.ศ. 2551. (2551, 3 มีนาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 125 ตอนที่ 41 ก. หน้า 1 – 11. /https://www.srt.go.th/index/add_file/Ec0QLgyWed93942.pdf
ภูรินท์ ชนิลกุล, ณัฐรดา วงษ์นายะ และ เจริญวิชญ์ สมพงษ์ธรรม. (2563). รูปแบบการพัฒนาทักษะชีวิตของนักเรียนมัธยมศึกษาในโรงเรียนเขตพื้นที่สูง จังหวัดตาก. วารสารชุมชนวิจัยและพัฒนาสังคม, 14(4), 159 – 171. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/NRRU/article/download/241638/167984
ศักดิ์ชัย เกียรตินาคินทร์. (2553). ทุนความคิด เศรษฐกิจเชิงสร้างสรรค์ Creative Capital for Creative Economy (พิมพ์ครั้งที่ 1). ไว้ลาย.
สายหยุด ภูปุย. (2555). โครงการตำราเฉลิมพระเกียรติ 60 พรรษาสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร: ข้อมูลพื้นฐานการพัฒนาหลักสูตร. มหาวิทยาลัยราชภัฏกลุ่มภาคตะวันออกเฉียงเหนือ.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2562). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561 – 2580 (พิมพ์ครั้งที่ 2). สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
Beauchamp, G. A. (1981). Curriculum Theory (4th ed.). F.E. Peacock Publishers.
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of Psychological Testing (5th ed). Harper & Row.
Deci, E. L. & Ryan, R. M. (2008). Self - Determination Theory: A Macro Theory of Human Motivation, Development and Health. Canadian Psychology / Psychologie Canadienne, 49(3), 182 - 185. https://doi.org/10.1037/a0012801
Kolb, D. A. (1984). Experiential Learning: Experience as The Source of Learning and Development. Prentice Hall.
Kuder, F. G. & Richardson, M. W. (1973). The Theory of the Estimation of Test Reliability. Psychometrika, 2(3), 151 - 160. http://dx.doi.org/10.1007/BF02288391
Saylor, J. G., Alexander, W. M. & Lewis, A. J. (1981). Curriculum Planning for Better Teaching and Learning (4th ed.). Holt, Rinehart and Winston.
Schön, D. A. (1983). The Reflective Practitioner: How Professionals Think in Action. Basic Books.
Taba, H. (1962). Curriculum Development and Theory and Practice. Harcourt, Brace & World.
Tyler, R. W. (1949). Basic Principles of Curriculum and Instruction. University of Chicago Press.
UNESCO. (2020). Global Education Monitoring Report 2020: Inclusion and Education: All Means All. https://www.unesco.org/gem-report/en/2020-report
Vygotsky, L. S. (1978). Mind in Society: The Development of Higher Psychological Processes. Harvard University Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
