การศึกษาคุณลักษณะเชิงผู้ประกอบการที่จำเป็นสำหรับกลุ่มวิชาวิศวกรรมศาสตร์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีความมุ่งหมายเพื่อ 1) ศึกษาทัศนะของผู้ประกอบการ อาจารย์สาขาวิชาที่เกี่ยวข้อง และศิษย์เก่าเกี่ยวกับคุณลักษณะเชิงผู้ประกอบการที่จำเป็นของวิศวกรรมศาสตร์บัณฑิต 2) เสนอแนะการจัดการเรียนรู้และส่งเสริมคุณลักษณะผู้ประกอบการที่จำเป็นของวิศวกรรมศาสตร์บัณฑิต กลุ่มผู้ให้ข้อมูล คือ ผู้ประกอบการหรือผู้บริหารที่รับนักศึกษาวิศวกรรมฝึกงาน อาจารย์ประจำสาขาวิศวกรรมอุตสาหการ และศิษย์เก่าที่เป็นผู้ประกอบการสำเร็จจากวิศวกรรมอุตสาหการ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง การวิเคราะห์และตรวจสอบข้อมูลในการวิจัยเชิงคุณภาพ คือ การตรวจสอบข้อมูลแบบสามเส้าและตรวจสอบการตีความข้อมูล
ผลการศึกษาพบว่า 1) ทัศนะของผู้ประกอบการและบัณฑิตสายวิศวกรรมศาสตร์ในยุคอุตสาหกรรมใหม่ควรมีคุณลักษณะด้านการคิดวิเคราะห์เชิงระบบ ความคิดสร้างสรรค์ การใช้เทคโนโลยีดิจิทัลอย่างมีประสิทธิภาพ และการตัดสินใจภายใต้ความไม่แน่นอน โดยสถาบันการศึกษาควรออกแบบการเรียนรู้ที่บูรณาการทั้งทฤษฎีและปฏิบัติ เชื่อมโยงกับสถานการณ์จริงและภาคอุตสาหกรรม พร้อมสร้างวัฒนธรรมการเรียนรู้ที่เอื้อต่อการพัฒนาทักษะผู้ประกอบการอย่างยั่งยืน และ 2) แนวทางการส่งเสริมคุณลักษณะผู้ประกอบการในบัณฑิตยุคใหม่ควรเน้นการเรียนรู้ผ่านโครงการจริง การบูรณาการองค์ความรู้ด้านเทคโนโลยีและธุรกิจในหลักสูตร การจัดตั้งศูนย์บ่มเพาะผู้ประกอบการ และการสร้างเครือข่ายกับศิษย์เก่าและผู้ประกอบการ เพื่อพัฒนาทักษะการคิดเชิงระบบ ความคิดสร้างสรรค์ และการลงมือปฏิบัติจริงในการสร้างนวัตกรรมและธุรกิจได้อย่างยั่งยืน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
จิติยาภรณ์ เชาวรากุล. (2563). คุณลักษณะของบัณฑิตตามความต้องการของสถานประกอบการในศตวรรษที่ 21. วารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร. 4(2), 112–119. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/husojournalpnru/article/view/246394/166836
ภัทรวรรธน์ จีรพัฒน์ธนธร และสรศักดิ์เชี่ยวชาญ. (2561). การศึกษาการเป็นผู้ประกอบการเพื่อสังคมผู้ประกอบการ. วารสารศึกษาศาสตร์ปริทัศน์, 33(2), 63-69. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/eduku/article/view/246098/167552
มนกนก ภาณุสิทธิกร (2562). กระบวนการเรียนรู้ของผู้ประกอบการสตาร์ทอัพ. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ศักดิ์สิทธิ์ ปัญญาแวว ชุลีวรรณ โชติวงษ์ และ ปรีดา อัตวินิจตระการ. (2565). รูปแบบการพัฒนาศักยภาพผู้ประกอบการธุรกิจงานระบบวิศวกรรม ในอุตสาหกรรมก่อสร้าง. วารสาร มจร มนุษยศาสตร์ปริทรรศน์, 8(1), 237-253. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/human/article/view/260674/174414
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2561). การจัดการศึกษาเพื่อพัฒนาความเป็นผู้ประกอบการ(Entrepreneurship Education). พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.
Catacutan, K., Domingo, N.T., Ojerio, C., Ubias, N. & Bartolome, M. (2023). Entrepreneurial Competencies of University Graduates and Their Usefulness to Business Management. The Research Probe, 3 (1), 52-62. https://doi.org/10.13140/RG.2.2.16023.75688
Duval-Couetil et al. (2012). Engineering Students and Entrepreneurship Education: Involvement, Attitudes and Outcomes. International Journal of Engineering Education, 28(2), 425–435. https://www.ijee.ie/articles/Vol28-2/25_ijee2555ns.pdf
Johan Esbach. (2007). How Entrepreneurship Influences the Engineering Faculty at a new University of Technology. Magister Technologies, Cape Peninsula University of Technology. https://core.ac.uk/download/pdf/148365041.pdf
Lingen, E., V & Niekerk, G., V. (2015). Entrepreneurship Traits of Science, Engineering and Technology (SET) Students. The Southern African Journal of Entrepreneurship and Small Business Management, 7, 118-144. https://doi.org/10.4102/sajesbm.v7i1.1
Qu Jin et al. (2016). Entrepreneurial Career Choice and Characteristics of Engineering and Business Students. International Journal of Engineering Education, 32(2), pp. 598–613. https://dialnet.unirioja.es/servlet/articulo?codigo=6908609