ทักษะทางสังคมและการเรียนรู้ข้ามวัฒนธรรมของ นักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ วิทยาลัยการอาชีพเสนา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาระดับทักษะทางสังคมและการเรียนรู้ข้ามวัฒนธรรมของนักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ และ 2) เพื่อหาแนวทางกิจกรรมที่ส่งเสริมทักษะทางสังคมและการเรียนรู้ข้ามวัฒนธรรมในระดับอาชีวศึกษา ตามความต้องการของนักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ กลุ่มตัวอย่างคือ นักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) วิทยาลัยการอาชีพเสนา ปีการศึกษา 2568 จำนวน 201 คน จากการกำหนดขนาดของกลุ่มตัวอย่างใช้การกำหนดตามตารางเครซี่และมอร์แกน การได้มาของกลุ่มตัวอย่างโดยการจับสลาก เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสอบถาม มีค่า IOC เท่ากับ 1.00 และค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.95 สถิติที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า 1) ระดับทักษะทางสังคมและการเรียนรู้ข้ามวัฒนธรรมของนักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ โดยรวมอยู่ในระดับมาก 2) แนวทางการส่งเสริมกิจกรรมทักษะทางสังคมและการเรียนรู้ข้ามวัฒนธรรมในระดับอาชีวศึกษา ตามความต้องการของนักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ มีดังนี้ (1) จัดกิจกรรมกลุ่มสัมพันธ์แบบหลากหลายวัฒนธรรมที่ได้รับโอกาศทำงานร่วมกับเพื่อนต่างสาขา หรือมีการจำลองสถานการณ์การทำงานข้ามวัฒนธรรมที่เป็นการฝึกทักษะการสื่อสาร (2) มีการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรม เช่น งานแสดงอาหารดั้งเดิม ภาษา หรือประเพณี เพื่อเพิ่มความเข้าใจในวัฒนธรรมอื่นและสร้างมุมมองระดับสากล และ(3) กิจกรรมจิตอาสาในชุมชนหลากหลายวัฒนธรรม เช่น การสอนภาษาไทยให้กับแรงงานต่างด้าว ซึ่งจะส่งเสริมทั้งทักษะทางสังคมและการเรียนรู้ความแตกต่างทางวัฒนธรรม
Article Details
เอกสารอ้างอิง
บุญชม ศรีสะอาด. (2554). การวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่ 9. กรุงเทพฯ : สุวีริยาสาส์น
ประวิทย์ รักษาแสง. (2557). การพัฒนาตัวบ่งชี้การจัดการเรียนการสอนภาษาอังกฤษ ในศตวรรษที่ 21 ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. วิทยานิพนธ์ กศ.ม. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ปวินญาพัฒน์ วรพันธ์. (2561). แนวทางการจัดการเรียนรู้สังคมศึกษาเพื่อพัฒนาทักษะทางสังคม ของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย. ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสอนสังคมศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ศิริวรรณ ฉัตรมณีรุ่งเจริญ. (2555). ทักษะแห่งศตวรรษที่ 21 ความท้าทายในอนาคต 21stCentury Skills : The Challenges Ahead. ภูเก็ต: มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต.
สมพร คงวิมล, สมชาย เทพแสง และสรภัคสรณ์ ฉัตรกมลทัศน์. (2558). กลยุทธ์การพัฒนาทักษะชีวิตของนักเรียน. วารสารบริหารการศึกษา มศว, 12(2) ,13-22. https://ejournals.swu.ac.th/index.php/EAJ/article/view/5456/5111
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2552). แนวทางการพัฒนาการวัดและประเมินคุณลักษณะอันพึงประสงค์ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
อริยาพร โทรัตน์. (2560). การพัฒนาตัวบ่งชี้ทักษะชีวิตและอาชีพในศตวรรษที่ 21 ของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 22. ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานวัตกรรมการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
เอกชัย พุทธสอน. (2556). แนวโน้มการสริมสร้างทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 สำหรับนักศึกษาผู้ใหญ่. วิทยานิพนธ์ ค.ม. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
Macmillan Education. (2015). The importance of life skills Report of the importance. Retrieved from http://www.macmillanenglish.com/life-skills/why-are-life-skillsimportant/
Agbai, E. A. E., & Oko-Jaja, E. S. (2024). Bridging Culture, Nurturing Diversity: Cultural Exchange and Its Impact on Global Understanding. Research Journal of Humanities and Cultural Studies, 10(2), 42-58. https://doi.org/10.56201/rjhcs.v10.no2. 2024.
