การพัฒนาระบบและกลไกการผลักดันการนำงานวิจัยไปใช้ประโยชน์ กรณีศึกษามหาวิทยาเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพทั่วไปและแนวทางการพัฒนาระบบและกลไกการผลักดันผลงานวิจัยไปใช้ประโยชน์ กรณีศึกษามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ บุคลากรสายวิชาการและบุคลากรสายสนับสนุนของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ โดยใช้สูตรคำนวณกลุ่มตัวอย่าง Taro Yamane ที่มีความคลาดเคลื่อน 0.05 ได้ขนาดของกลุ่มตัวอย่างจำนวน 296 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์เชิงลึก มีค่า IOC เท่ากับ 1.00 และค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.95 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพทั่วไปของการนำผลงานวิจัยไปใช้ประโยชน์ กรณีศึกษามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิอยู่ในระดับดี 2) แนวทางการพัฒนาระบบและกลไกการผลักดันผลงานวิจัยไปใช้ประโยชน์ กรณีศึกษามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ ประกอบด้วย การสนับสนุนให้เกิดงานวิจัยเชิงบูรณาการระหว่างศาสตร์/สาขา/คณะอย่างแท้จริงและยั่งยืน การจัดอบรมที่เกี่ยวข้องการส่งเสริมงานวิจัยของมหาวิทยาลัย สามารถย้อนดูการอบรมเพื่อเป็นการทบทวนตามที่วิทยากรให้คำแนะนำต่าง ๆ ไว้ การดำเนินการจัดทำงานวิจัยที่จริงจังและมีรางวัลเพื่อเป็นขวัญและกำลังใจให้คนทำงานวิจัย การสร้างเกณฑ์มาตรฐานชัดเจนรวมถึงการจัดสรรงบประมาณเป็นธรรม และการจัดสรรงบประมาณส่งเสริมอุดหนุนให้นักวิจัยควรมีการกระจายโดยทั่วถึงสำหรับบุคลากรภายในมหาวิทยาลัย
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กองนโยบายและแผน มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ. (2560). แผนยุทธศาสตร์การพัฒนา มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุวรรณภูมิ พ.ศ. 2560-2564. ศูนย์พระนครศรีอยุธยา.
เกื้อกูล พิมพ์ดี. (2561). แนวทางการพัฒนาระบบกลไกการบริหารจัดการงานวิจัย มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบูรณ์. รายงานวิจัยสถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบูรณ์.
เก็จกนก เอื้อวงศ์. (2560). กลยุทธ์การส่งเสริมการใช้ประโยชน์จากงานวิจัยเพื่อพัฒนาสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารศึกษาศาสตร์ มสธ. 10(2), 190-207. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/edjour_stou/article/view/128820/96818
จำเนียร ชุณหโสภาค. (2559) กลยุทธ์การส่งเสริมให้มีการสร้างงานวิจัยเพื่อการนำไปใช้ประโยชน์ของมหาวิทยาลัยรามคำแหง. วารสารดุษฎีบัณฑิตทางสังคม (ฉบับมนุษย์และสังคมศาสตร์), 6(1), 20-30. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/phdssj/article/view/67002/54709
ชนะวิทย์ อนุสุเรนทร์ และ สุวรรณี แสงมหาชัย. (2562). ผลสัมฤทธิ์ของการบริหารงานวิจัยของ มหาวิทยาลัยวิจัยในประเทศไทย. มนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์, 36(2), 125-162. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/HUSO/article/view/174031/137053
บุญชม ศรีสะอาด. (2554). หลักการวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่9. กรุงเทพฯ : สุวิริยาสาส์น
ภาคภูมิ ทิพคุณ. (2562). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการใช้ประโยชน์จากงานวิจัยโดยหน่วยงานภาครัฐของไทย. วารสารศรีนครินทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 11(2), 102-122. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/swurd/article/view/198184/142791
รุจิรา เจียมอมรรัตน์ และอรชร อินทองปาน. (2556). การพัฒนาระบบและกลไกการส่งเสริมการผลิตผลงานวิจัยของวิทยาลัยในสังกัดสถาบันพระบรมราชชนก. วารสารพยาบาลกระทรวงสาธารณสุข, 22(1), 68-74. https://he02.tci-thaijo.org/index.php/tnaph/article/view/4830/4171
ศิริพงศ์ พฤทธิพันธุ์. (2553). ระเบียบวิธีวิจัยสำหรับธุรกิจ. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: ฮาซันพริ้นติ้ง.
Yamane, Taro. (1967). Statistics: An Introductory Analysis, (2nd Ed). New York: Harper and Row.https://doi.org/10.12691/ajams-4-6-3