ปอยออกหว่าพาราลงเมิง : วิถีศรัทธาการทำบุญวันออกพรรษาของชาวไทใหญ่
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประเพณีปอยออกหว่าพาราลงเมิง ในฐานะพิธีกรรมทางพระพุทธศาสนาที่สะท้อนวิถีศรัทธาและอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของชาวไทใหญ่ในบริบทวันออกพรรษา บทความนี้เป็นการศึกษาเชิงเอกสารและการวิเคราะห์เชิงวัฒนธรรม โดยอาศัยเอกสารทางวิชาการ งานวิจัย และข้อมูลเกี่ยวกับประเพณีและพิธีกรรมของชุมชนไทใหญ่ ผลการวิเคราะห์พบว่า ประเพณีดังกล่าวมีรากฐานจากพุทธประวัติเรื่องการเสด็จลงจากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ของพระพุทธเจ้าในวันออกพรรษา ซึ่งถูกถ่ายทอดและปรับประยุกต์ผ่านความเชื่อและพิธีกรรมของชุมชนไทใหญ่อย่างเป็นระบบ โดยเฉพาะการสร้าง “จองพารา” ที่ทำหน้าที่เป็นสัญลักษณ์ของการรับเสด็จพระพุทธเจ้าและเป็นศูนย์กลางของกิจกรรมทางศาสนา พิธีกรรมต่าง ๆ เช่น การถวายทาน การจุดประทีป และขบวนแห่ทางวัฒนธรรม ล้วนสะท้อนโครงสร้างความคิดแบบพุทธที่เน้นการสั่งสมบุญกุศลและความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ นอกจากนี้ ประเพณีปอยออกหว่าพาราลงเมิงยังมีบทบาทสำคัญในฐานะกลไกทางสังคมที่ส่งเสริมการมีส่วนร่วมของสมาชิกในชุมชน ก่อให้เกิดความสามัคคีและการสร้างทุนทางสังคม รวมทั้งเป็นพื้นที่ในการถ่ายทอดอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมผ่านกระบวนการเรียนรู้เชิงปฏิบัติ โดยเฉพาะในกลุ่มเยาวชน อย่างไรก็ตาม ภายใต้บริบทของสังคมร่วมสมัยที่มีความเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ทั้งด้านเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม ประเพณีดังกล่าวจำเป็นต้องมีการปรับตัวเพื่อรักษาแก่นของความเชื่อและคุณค่าไว้ควบคู่กับการพัฒนาให้สอดคล้องกับยุคสมัย บทความจึงเสนอว่าการบูรณาการองค์ความรู้ท้องถิ่น การส่งเสริมการมีส่วนร่วมของชุมชน และการประยุกต์ใช้รูปแบบกิจกรรมใหม่ ๆ จะเป็นแนวทางสำคัญในการธำรงและสืบทอดประเพณีปอยออกหว่าพาราลงเมิงให้คงอยู่ในสังคมไทยอย่างมีความหมายและยั่งยืน
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
คลังความรู้ล้านนา. ปอยเหลินสิบเอ็ด (ปอยออกหว่า). แหล่งที่มา: https://accl.cmu.ac.th/ Knowledge /details/2386 [10 ธันวาคม 2568].
จังหวัดแม่ฮ่องสอน. (2568). ประเพณีจองพารา. แหล่งที่มา: https://www.maehongson.go.th /new/locations/ประเพณีจองพารา [10 ธันวาคม 2568].
จันทกานต์ สิทธิราช, ธนพร หมูคำ, ศรีวิไล พลมณี และประเทือง ทินรัตน์. (2564). การดำรงอยู่ของอัตลักษณ์ชาติพันธุ์ไทใหญ่ในจังหวัดแม่ฮ่องสอน. วารสารรามคำแหง ฉบับมนุษยศาสตร์. 40(1): 23-48.
ฉลาดชาย รมิตานนท์. (2545). รัฐกับชาติพันธุ์: ความสัมพันธ์เชิงอำนาจ อัตลักษณ์ และการต่อรอง. กรุงเทพฯ: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร.
นิติ ภควัครพันธุ์. (2558). เรื่องเล่าเมืองไต : พลวัตของเมืองชายแดนไทย – พม่า. เชียงใหม่: วนิดาการพิมพ์.
พระมหาวรวัฒน์ วรวฑฺฒโน (บุญยวง). (2566). การจัดการทุนวัฒนธรรมเพื่อการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของกลุ่มชาติพันธุ์ไทใหญ่ จังหวัดแม่ฮ่องสอน. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาสังคม. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน). (2560). ไทใหญ่: ชาติพันธุ์และวัฒนธรรมในบริบทสังคมไทย. กรุงเทพฯ: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร.
สมพงศ์ วิทยศักดิ์พันธุ์. (2544). ประวัติศาสตร์ไทใหญ่. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์สร้างสรรค์.
สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดแม่ฮ่องสอน. (2564). กลุ่มชาติพันธุ์จังหวัดแม่ฮ่องสอน. เชียงใหม่: หจก.ดาราวรรณการพิมพ์.
PHRA U TEJANYANA. (2561). แนวทางการอนุรักษ์อัตลักษณ์ของพระสงฆ์กลุ่มชาติพันธุ์ไทใหญ่ในจังหวัดแม่ฮ่องสอน. ดุษฎีนิพนธ์หลักสูตรปริญญาพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.