วิเคราะห์อุปมาอุปไมยที่ปรากฏในธรรมล้านนาเรื่อง “กายยะนคร”
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มุ่งวิเคราะห์อุปมาอุปไมยที่ปรากฏในคัมภีร์ใบลานธรรมล้านนาเรื่อง “กายยะนคร” เพื่อทำความเข้าใจโครงสร้างความคิดทางพระพุทธศาสนา โดยเฉพาะความสัมพันธ์ระหว่างกาย จิต และกระบวนการเวียนว่ายตายเกิดในวัฏสงสาร ผลการศึกษาพบว่า คัมภีร์กายยะนคร “เมือง” มาเป็นอุปมาแทนร่างกายมนุษย์ โดยมี “จิต” ทำหน้าที่เสมือนผู้ปกครองเมือง และใช้ตัวละครรวมถึงสัญลักษณ์ต่าง ๆ อธิบายกลไกการทำงานของจิต เจตสิก ขันธ์ 5 และหลักไตรลักษณ์ได้อย่างเป็นระบบ ตัวอย่างอุปมาที่สำคัญ ได้แก่ การเปรียบประตูทั้ง 9 แห่งกับทวารรับรู้อารมณ์ ปราสาท 5 หลังแทนขันธ์ มหาดเล็ก 7 คนสื่อถึงกลไกควบคุมเมือง ปุโรหิต 3 คนเปรียบเสมือนผู้ให้คำแนะนำ พระมูล 3 พระองค์สื่อถึงการฝึกฝนในทางที่ดี อัครมหาเสนาบดี 20 คนแสดงถึงฝ่ายกุศล ขุนนาง 14 คนแทนอกุศลเจตสิก ขณะที่ทหาร 4 คนสะท้อนภาวะเสื่อมสลายและความตาย และพระภิกษุ 3 รูปทำหน้าที่เตือนพระยาจิตต์ให้ตระหนักถึงไตรลักษณ์ ภาพรวมดังกล่าวสะท้อนโลกทัศน์แบบพุทธเถรวาทที่เน้นความไม่เที่ยง ความเป็นทุกข์ และความไม่ใช่ตัวตน โดยแนวทางการหลุดพ้นจากวัฏสงสารถูกเสนอผ่านการพัฒนาปัญญาและสมาธิเป็นสำคัญ ด้วยเหตุนี้ คัมภีร์กายยะนครจึงมิได้เป็นเพียงวรรณกรรมเชิงศาสนาเท่านั้น แต่ยังสามารถมองได้ว่าเป็นแบบจำลองเชิงพุทธปรัชญาที่อธิบายโครงสร้างจิตและการดำรงอยู่ของมนุษย์อย่างเป็นระบบ อีกทั้งยังสามารถนำไปประยุกต์ใช้ในการศึกษาพุทธศาสนาและการเรียนรู้ทางธรรมในบริบทร่วมสมัยได้อย่างมีนัยสำคัญ
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กนกรัตน์ วิเชียรเขียว. (2556). คัมภีร์ใบลานล้านนา. วารสารราชบัณฑิตยสถาน, 38(2), 114.
ก่องแก้ว วีระประจักษ์. (2530). การทำสมุดไทยและการเตรียมใบลาน. กรุงเทพมหานคร: หอสมุดแห่งชาติ.
ฉลาด บุญลอย. (2506). ประวัติวรรณคดีบาลีตอน 2. พระนคร: เลี่ยงเซียงจงเจริญ.
ชูศักดิ์ ทิพย์เกษตร. (2540). พระพุทธเจ้า สอนอะไร. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราช วิทยาลัย.
บรรเจิด ชวลิตเรืองฤทธิ์. (2562). การศึกษาเปรียบเทียบพระไตรปิฎกบาลีฉบับใบลานเพื่อวินิจฉัยคำต่างในพระไตรปิฎก: กรณีศึกษาจากสุภสูตรแห่งคัมภีร์ทีฆนิกาย. วารสารธรรมธารา, 5(1), 132.
พระมหาบุญประสิทธิ์ นาถปุญฺโญ (การัตน์) และคณะ. (2568). “การเผยแผ่พระพุทธศาสนาในดินแดนสุวรรณภูมิ”. วารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์, 9(1), 132.
พระมหาสุทิตย์ อาภากโร (อบอุ่น). (2548). การศึกษาองค์ความรู้และภูมิปัญญาท้องถิ่นที่ปรากฏในวรรณกรรมพระพุทธศาสนาเรื่องอานิสงส์และคัมภีร์เทศน์ในเทศกาลต่าง ๆ ของล้านนา. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
เพ็ญพักตร์ ลิ้มศิริพัฒน์. (2525). อักษรธรรมอีสาน. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สมภูมิ มีสบาย และคณะ. (2552). การศึกษาวรรณกรรมล้านนาและคัมภีร์ใบลาน. เชียงใหม่: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สิลา วีรวงส์. (2540). ประวัติศาสตร์ลาว. (สมหมาย, เปรมจิตต์, แปล). กรุงเทพมหานคร: มติชน.
อุดม รุ่งเรืองศรี. (2528). วรรณกรรมล้านนา. กรุงเทพมหานคร: โครงการตำรามหาวิทยาลัยเชียงใหม่.