การบริหารแบบมีส่วนร่วมโรงเรียนมัธยมศึกษา
คำสำคัญ:
การบริหารโรงเรียนมัธยมศึกษา, การมีส่วนร่วม , การพลิกโฉมการบริหารบทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอแนวทางการบริหารโรงเรียนมัธยมศึกษาภายใต้แนวคิดการมีส่วนร่วมที่เริ่มมีการปรับใช้มากขึ้นในปัจจุบัน จากเดิมที่มีการบริหารโดยให้ผู้อำนวยการสถานศึกษาเป็นศูนย์กลาง สื่อสารนโยบายผ่านรองผู้อำนวยการสถานศึกษาสู่ครูผู้ปฏิบัติที่เป็นเพียงผู้ใต้บังคับบัญชา คอยรับฟังคำสั่งการจากฝ่ายบริหารเท่านั้น แต่ปัจจุบันการบริหารสถานศึกษาให้ความสำคัญกับการใช้ความสัมพันธ์อันดีระหว่างครู ผู้ปกครอง ชุมชนและโรงเรียนให้เป็นประโยชน์ โดยการประสานงานกันระหว่างครู ผู้ปกครอง ชุมชนและโรงเรียน ซึ่งจะสามารถช่วยเสริมสร้างโครงสร้างพื้นฐานทางการศึกษาทั้งยังช่วยลดความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาและเปิดโอกาสให้มีการพัฒนาหลักสูตรที่เชื่อมโยงกับบริบทของชุมชนได้อย่างมีประสิทธิภาพ ดังนั้น หากโรงเรียนมัธยมศึกษา ทั่วประเทศนำการมีส่วนร่วมมาปรับใช้ในการบริหารสถานศึกษาจะเป็นการพลิกโฉมการบริหารโรงเรียนมัธยมศึกษาของไทย โดยแนวทางการบริหารโรงเรียนมัธยมศึกษาภายใต้แนวคิดการมีส่วนร่วม ทำได้โดย 1. สร้างวัฒนธรรมองค์กรที่เปิดกว้าง เปิดโอกาสให้ครู ผู้ปกครอง และชุมชน ได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นเพื่อร่วมกันพัฒนาโรงเรียน 2. ส่งเสริมการสื่อสารที่มีประสิทธิภาพในทุกระดับ เริ่มจากทักษะการสื่อสารของผู้บริหาร เพราะก่อนจะใช้นโยบาย ใด ๆ ผู้บริหารจะต้องมีการสื่อสารที่ชัดเจนและเข้าใจง่าย และ 3. นำเทคโนโลยีมาใช้ในการบริหารโรงเรียนเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการดำเนินงาน
Downloads
เอกสารอ้างอิง
จอมพงศ์ มงคลวนิช. (2556). การจัดองค์การและบุคคลทางการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 2). สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชัยพจน์ รักงาม. (2544). การบริหารแบบฝึกโรงเรียนเป็นศูนย์กลาง (School - Based Management: SBM). คุรุสภาลาดพร้าว.
ชูชาติ พ่วงสมจิตร์. (2560). การสร้างความสัมพันธ์ระหว่างโรงเรียนกับชุมชน. Veridian E-Journalมหาวิทยาลัยศิลปากร, 10(2), 1342 – 1354. https://he02.tci-thaijo.org/index.php/Veridian-E-Journal/article/view/98396/76585
ประภาพรรณ รักเลี้ยง. (2557). หลักทฤษฎีและปฏิบัติการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยพิษณุโลก.
พฤฑฒิพล พฤฑฒิกุล และ ภารดี อนันต์นาวี. (2557). รูปแบบการสื่อสารของผู้บริหารโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำจังหวัดขนาดใหญ่พิเศษที่ประสบความสำเร็จสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยบูรพา, 8(2), 138 – 150. https://buuir.buu.ac.th/xmlui/bitstream/handle/1234567890/3382/eduman8n2p138-150.pdf?sequence=1&isAllowed=y
มลิวัลย์ ธรรมแสง. (2557). ความร่วมมือของผู้ปกครองกับโรงเรียน. มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต.
มัณฑนา เพ็งสาย และ ธีรภัทร กุโลภาส. (2564). แนวทางการบริหารโรงเรียนโดยใช้เทคโนโลยียุคดิจิทัลของโรงเรียนมัธยมวัดนายโรง. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ทางการศึกษา, 16(2), OJED1602027 (15 pages). https://so01.tci-thaijo.org/index.php/OJED/article/view/251737/168569
ศรัณย์ เจียระนัย, พิมพา ม่วงศิริธรรม, และอัศวิน มณีอินทร์. (2558). รูปแบบการบริหารแบบมีส่วนร่วมในสถาบันอุดมศึกษา. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 16(2), 44 - 54.
สมเดช สีแสง. (2547). คู่มือมือการบริหารโรงเรียนสถานศึกษาขั้นพื้นฐานตาม พ.ร.บ. การศึกษาแห่งชาติ. บรรณกิจ.
สัมฤทธิ์ กางเพ็ง. (2545). รูปแบบการมีส่วนร่วมในสถานศึกษา. เค. พรินท์. อินเตอร์กรุ๊ป.
สุเมธ งามกนก. (2564). ยุทธศาสตร์และการพัฒนานโยบายและการวางแผนแบบมีส่วนร่วมและความเป็นหุ้นส่วนในสถานศึกษา. ทริปเพิ้ล เอ็ดดูเคชั่น.
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2560). รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. สำนักการพิมพ์.
สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561 – 2580. สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ.
สำนักบริหารงานการมัธยมศึกษา. (2562). มาตรฐานการปฏิบัติงานโรงเรียนมัธยมศึกษา พ.ศ. 2560 (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2562). สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
Fullan, M. (2007). The New Meaning of Educational Change. Teachers College Press.
Likert, R. (1961). New Patterns of Management. McGraw - Hill Book Company Inc.
Lynch, M. (2020). 7 Ways That Principals Can Influence School Culture. https://www.theedadvocate.org/7-ways-that-principals-can-influence- school-culture/
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.